indringende kleuren en geuren!

Hola!
Hier weer een berichtje vanuit het nog steeds regenachtige Quito. Mijn laatste week in Quito is aangebroken, wat is het snel gegaan! Zondagochtend zullen we vertrekken naar Esmeraldas, we hopen aan het einde van de middag aan te komen. Ik heb er heel erg veel zin in, ben zo benieuwd hoe het daar is, de mensen, de cultuur, het weer en natuurlijk het meest nieuwsgierig naar het ziekenhuis. Ik hoop dat er in de buurt een internet café is zodat ik jullie op de hoogte kan houden!
Afgelopen weekend hebben we een heerlijk weekend in Quito zelf gespendeerd. Vrijdags kreeg ik via Frouke te horen (nogmaals super bedankt frouk! ) dat ik mijn examens gehaald had, superblij natuurlijk. Daar zouden we ´s avonds een lekkere martini opdrinken! Helaas ging dat feest voor mij niet door, ik voelde me niet echt goed. Maar maak je geen zorgen, karen en muriel hebben ruimschoots op mij gedronken ;)
We zijn zaterdags naar
de markt van Otovalo geweest. Dit is een vrij bekende markt in Ecuador, voor zowel toeristen als voor de ´locals´. Het was een hele belevenis om daar rond te lopen tussen alle kleuren en geuren van mensen, textiel, etenswaren, sieraden, muziekinstrumenten, etc, etc... Het meest bijzondere vond ik de ´afdeling´ van vlees. De indringende geur sluipt je neus in, zelfs als je je ogen dicht zou doen zou je nog weten op welk deel van de markt je je zou bevinden! Ik keek er mijn ogen uit. Ik zag vrouwen met grote hakmessen (varkens?) longen in stukken hakken, ik zag onthoofde varkens aan haken ophangen, ik zag varkenskoppen, ik zag mensen die tussen die dooie varkens heerlijk van hun maaltijd aan het genieten waren, ik zag kippenpoten met de nagels er nog aan.. ongelofelijk!














































Dat je dat in een slagerij ziet, oke, maar op een markt tussen alle mensen en kinderen? Een hele aparte ervaring, uniek hoor. Het andere gedeelte van de markt was minstens zo uniek. Wat me vooral is bijgebleven zijn de kleuren, al die mooie kleuren. Je weet ook gewoon niet wat te kiezen, alles is even mooi. Uiteindelijk ben ik goed geslaagd voor souvenirs! Wat trouwens ook iets nieuws voor mij was, was het afdingen. Echt vreselijk om te doen vind ik dat, maar hier in het normaal, het wordt eigenlijk van je verwacht dat je het doet. Na een beetje te hebben gekeken hoe Muriel en Karen dat deden, heb ik me er ook aan gewaagd. Conclusie: bij mannen gaat het makkelijker dan bij vrouwen! En nog een conclusie: karen is hier ontzettend goed in! Zij zegt gewoon ´nee´ als het niet de prijs wordt die ze in gedachten had, en loopt weg. Maar dan wordt ze teruggeroepen en mag ze het toch kopen voor de geboden prijs!Klasse toch?!
Zondag hebben we eerst een uitgebreid ontbijt genomen voordat we naar ´el mitad del mundo´zouden gaan, ofwel het middelpunt van de aarde, de evenaar.
We wisten alleen niet echt hoe we er moesten komen en hoe lang we erover zouden doen. Dus we vroegen het maar weer eens aan een voorbijganger. Die voorbijganger werd uiteindelijk onze metgezel voor de hele dag! Het was een colombiaan, erg aardig en grappig, en regelde lekker alle dingen voor ons (taxi´s, bussen, de weg vragen, etc). Vooral voor Muriel was dit een verademing omdat zij het meestal is die de lokale mensen aanspreekt!
Eenmaal op de evenaar te zijn aangekomen, bleek het eigenlijk een beetje een aanfluiting. Het is eigenlijk helemaal niet zo bijzonder als je denkt, het is alleen wel heel toeristisch gemaakt. Maar goed, het idee dat je op de evenaar staat is natuurlijk wel apart! Ik had net mijn zus aan de lijn en die vroeg of ik er op had gelet of ik een schaduw had of niet, want dat zou je midden op de evenaar niet moeten hebben als de zon schijnt. Haha, ik heb daar niet eens aan gedacht! Niet eens op gelet.. gisteren op school hebben we natuurlijk in geuren en kleuren verteld hoe het was, vertelden ze ons dat we naar de ´echte´ evenaar hadden moeten gaan! Dat was ergens in een gebouwtje en daar kon je dan experimentjes doen met eieren en water. Hebben we nog niet eens op de ECHTE evenaar gestaan ook.. nouja!
De foto hierboven is vrij hilarisch. Let eens op de man in het blauw die naar mij kijkt. En dan vooral, naar WAT hij kijkt. Want als blanke ben je hier zowiezo een grote attractie, maar als blanke met vieze pokken, varicella, of hoe je het wilt noemen op je benen, ben je nog veel interressanter! Tja, mijn muggenbulten trekken veel bekijks, zoveel dat ik er een beetje moe van wordt. Nouja, het ziet er eigenlijk ook echt niet uit! Maar ja. Hopen dat het in Esmeraldas lekker weer is zodat ik mijn benen snel kan bruinen en het hopenlijk niet meer zo opvalt. Wat ik in ieder geval als eerste doe is mijn muskietennet ophangen!

Ik heb sinds maandag een andere docent gekregen, de voormalige docent van Muriel. Zij is echt superlief! Ze hebben mij en Muriel gewisseld omdat ze dachten dat dat beter voor mij zou zijn. In eerste instantie vond ik het eigenlijk niet leuk, voor deze laatste week opeens nog een andere docent.. maar het pakt goed uit! Ze is zo anders dan mijn eerste docent, is heel rustig en geduldig en erg lief. Dus ik hoop dat ik mijn spaans in deze laatste week nog even flink kan verbeteren.
Met mijzelf gaat het inmiddels al weer stukken beter, maar ben nog steeds niet helemaal ´het vrouwtje´. Het viel te verwachten met mijn gevoelige darmen die ik in Holanda al heb, maar goed, het blijft toch balen. Gelukkig heb ik twee moeders, Karen en Muriel genaamd, die onwijs goed voor me zorgen. Ze zijn er inmiddels wel achter dat ik veel te weinig drink (de kenners uit holanda weten dat dit een heikel punt is, haha) en spelen daar handig op in door te zeggen dat ik die 1,5 liter fles dei ze demonstratief naast mijn bed hebben gezet, voor de middag helemaal moet hebben opgedronken. Het wordt nog net niet met een trechter in mijn keelgat gegooid, haha! Nee hoor, ik ben hartstikke blij dat zij bij mij zijn. Alleen ziek zijn is zoziezo niet leuk, en alleen ziek in een vreemd land al helemaal niet.
Owja, frouk, ik heb aardappelsoep op hoor! Ik kan het zelfs eigenhandig maken! We hebben afgelopen donderdag namelijk een kookcursus gehad, en we gingen dus aardappelsoep maken, een typisch ecuadoriaans gerecht. Hartstikke lekker! Nou, dat was het weer even voor deze week. Wanneer ik weer iets van me kan laten horen, weet ik niet, dat hangt van de internetcafés in Esmeraldas af. Ik hoop snel!

Heel veel liefs,

Hester

Welverdiende spierpijn

Buenos dias chico’s en chica’s!

Op het moment dat ik dit berichtje typ, is het zo’n 35 graden, snikheet en zijn we poepiebruin…maar niet heus. Het regent hier namelijk pijpenstelen! En zelfs onweer.. Het is ook gelijk een stuk frisser dan bijvoorbeeld vorige week. Waar het trouwens ook behoorlijk ‘frio’ is, is in Machachi, waar we afgelopen weekend naartoe zijn geweest.

Op vrijdagmiddag zijn we vol goede moed vertrokken en leken we in de goede bus te zitten, althans, dat werd ons verteld. We zijn er inmiddels wel achter gekomen dat men liever iets zegt dat niet waar is, dan dat ze laten blijken dat ze het eigenlijk niet weten. Uiteindelijk bleken we dus in de verkeerde bus te zitten die niet verder ging dan Machachi. Wij moesten namelijk nog iets verder voorbij dat plaatsje wezen. Maar, na het nog eens gevraagd te hebben aan de chauffeur, wist hij opeens toch wel waar het was en bracht ons naar een andere busplaats waar we dan zogezegd konden overstappen. Dus wij in bus numero 2, nog steeds vol goede moed. De bus reed dwars door het echte ecuadoriaanse platteland, tussen de echte lokale bevolking zoals ik ze nog niet eerder gezien had. Het is schrijnend om te zien hoe de mensen daar leven, zo arm en vies. Het regende ook nog eens, dat maakte het beeld alleen maar triester. Maar ondanks dat zijn de mensen toch vrolijk en zo vriendelijk, ook gaat de bus bijna op zijn kant door alle diepe kuilen en groeven in de weg. En ze slepen alles met zich mee, vooral etenswaren, en vooral ook kinderen, 1 op de rug gebonden, 1 op de arm.. We zijn erachter gekomen dat het gebruik van condooms of anticonceptiemiddelen hier ongebruikelijk is. Als vrouw heb je dus eigenlijk weinig keus.. Voor mijn klasgenootjes: veel grande multipara’s hier dus!

Na zo’n 20 minuten rijden en mezelf verwonderend over alles wat ik zag, begon ik me toch af te vragen of we wel in de goede bus zaten. Opeens was de bus ook leeg en stopte hij op een soort pleintje. Na even met de busschauffeur te hebben gesproken, bleek dat ons hostel helemaal niet op de route lag! Maar, geen probleem, hij zou ons wel afzetten. Men bekommert zich hier wel om je, dat merk je aan alles. En al helemaal om drie jonge blanke meiden, haha! Uiteindelijk werden we netjes afgezet en moesten we alleen nog 500 meter lopen om bij ons hostal te komen, Papagayo genaamd.

Het was een heel erg gezellig, huiselijk hostel, met open haard en lekkere hangbanken. Onze slaapkamer was iets minder, omdat het echt een ieniemienie-kamertje was zowel in de hoogte als in de breedte. Ik lag boven in het stapelbed en werd zowaar een beetje claustrofobisch toen bleek dat ik met mijn neus haast het plafond aan kon raken. Dat hebben Karen en Muriel geweten, want die nacht heb ik weer eens gepraat in mijn slaap. Ik was er al bang voor, aangezien ik daar in Nederland geregeld ‘last’ van heb ;)

De omgeving rondom het hostel was ook prachtig, midden in de ‘montanas’ (bergen) en alles zo mooi groen dat het haast pijn doet aan je ogen. En mama, speciaal voor jou een foto met die mooie witte bloemen waar ik de naam even niet meer van weet. In Holland betaal je er een vermogen voor, maar hier groeien ze gewoon in je tuin. Ik wilde bijna de zaadjes uit de grond halen om ze te importeren naar Nederland ;)

Er liepen ook genoeg beesten rond; honden, lama´s, koeien, kalfjes, schapen...op de lama’s had ik het niet zo, die kijken je echt zo aan van: jou ga ik eens lekker onderspugen. Je ziet ze het spuug als het ware al produceren als ze hun kaken bewegen en met een schuin oog naar je kijken! Ik ben dus maar een beetje uit de buurt gebleven. Waar ik ook beter uit de buurt had kunnen blijven waren de kippen, of beter gezegd: de haan. Die had het op mij gemunt, viel me al vliegend en pikkend aan. Ik wist niet wat me overkwam! Waar ik wel gelijk goede vriendjes mee was, was de kat. Wat een heerlijk kroelbeest was dat zeg.

’s Avonds hebben we zoals gewoonlijk weer heerlijk gegeten en spelletjes gedaan. We hebben een heel leuk spel gedaan met houten blokjes waar ik de naam niet van weet. Kort uitgelegd worden de houten blokjes per drie om en om opgestapeld, zo krijg je dus een vrij stevige toren van blokjes. Het is de bedoeling om die toren steeds onstabieler te maken, maar stabiel genoeg om te blijven staan. Om de beurt pakt ieder een blokje ‘uit’ de toren. Dit gaat net zolang door totdat deze omkiepert. Ik vond het een erg leuk spel, heel simpel maar wel heel moeilijk omdat je heel voorzichtig moet zijn. Als iemand de naam hiervan weet hou ik me aanbevolen want ik wil het in Nederland gaan kopen.

Na een dus ietwat claustrofobische nacht en een heerlijk ontbijt, vertrokken we met de truck naar de weide waar de paarden stonden. Het was toen erg mistig, dus echt veel zagen we niet. Het waren 4 mooie paarden, 3 voor ons en 1 voor onze gids Louis. Nadat ze allevier waren ‘opgetuigd’ met echte zuid-amerikaanse zadels en halsters, werden onze paarden toebedeeld. Ik kreeg de grootste, Martin genaamd. Zijn oren stonden bijna plat in zijn nek waaruit ik kon opmaken dat hij er niet veel zin in had. Dat kon dus nog wel eens wat worden..

We hadden onszelf trouwens ook opgetuigd. Je kon namelijk hele sexy, modieuze chaps huren, zoals je op de foto kunt zien. Achteraf waren we hier ontzettend blij mee, omdat ze voor droge en warme benen zorgden en je jezelf niet open kon schuren.

Nou, daar gingen we dan hoor, Louis met zijn paard voorop, daarna ik, daarna Karen en daarna Muriel. Deze volgorde werd niet door ons bepaald, nee, door onze eigenwijze paardjes. Als Karens paard mij namelijk wilde inhalen, zette die van mij het op een lopen. En Muriel mocht bijvoorbeeld weer niet voorbij Karens paard. Hilarisch!

De mist trok zowaar op in de ochtend en we reden door het waanzinnig mooie heuvelachtige platteland. We zagen kolibri’s en adelaars, en veel balkende ezels. Onderweg vertelde Louis ook vanalles over de medicinale werking van bepaalde bloemen, planten en kruiden. Als je daar leeft heb je geen apotheek nodig hoor, als je rugpijn hebt smeer je een bloemetje erop en als je respiratoire problemen heb inhaleer je een fijngemalen plantensoort. Ongelofelijk he.

We leerden zo redelijk kennis maken met ons paard wat wel nodig was. Soms kwamen we wel eens een auto, bus of vrachtwagen tegen en mijn paard wilde dan nog wel eens schrikken en de weg opschieten. Louis vertelde me in de lunchpauze echter dat hij me alleen aan het uitproberen was en dat ik best wat harder mocht optreden. Na de lunch ging het dan ook al stukken beter! ( ik heb het lieve beest niet mishandeld hoor ;) )

Na de lunch begon het flink te regenen. Gelukkig hadden we onze chaps en hadden we ook poncho’s meegenomen. We hebben in de middag een heel stuk langs een spoor gereden. Nouja, spoor… het leek erop. Ik kon me niet voorstellen dat er überhaupt een trein op zou kunnen rijden, maar goed. Aan weerszijden van het spoor was zo’n 1 meter ruimte, daarnaast of een afgrond, of een soort muur van rots. We reden daar dus al een tijdje totdat Louis ineens zei: stil eens chica’s! Op het moment dat hij dat zei, komt me daar toch een trein aan denderen!! Nouja, trein, het leek qua formaat en vorm meer op een bus, maar goed, hij kwam met een vaart van een trein toeterend op ons af en wij konden geen kant op. Louis schreeuwde: ga terug, omkeren, snel!! Van paniek weet je opeens niet meer hoe je je paard moet besturen. Gelukkig hebben paarden ook een soort instinct en zetten deze het op een lopen. En thank god waren we net voorbij een soort open veldje gekomen waar we snel op konden vluchten.. Pfieuw! Dat hebben wij weer hoor! Louis snapte er niks van, er zouden helemaal geen treinen mogen rijden op zaterdag en zondag volgens hem. Anders had hij ook echt niet die route genomen. Je maakt wat mee!

Uiteindelijk kwamen we na bijna 7 uur paardrijden aan bij onze slaapplaats. Het was een soort park met picknicktafels en bungalowtjes, het deed me een beetje denken aan de Ardennen, aangezien de natuur hier ook veel weg van had. Ineens leek het alsof we met een uurtje thuis konden zijn, echt thuis. Van buiten zag de bungalow er prima uit, luxe zelfs en stiekem hoopten we op een warme douche. Doch vanbinnen troffen we enkel 2 stapelbedden met matrassen aan en een tweepersoonsbed, een open haard en een badkamer. Erg primitief dus! Eigenlijk vonden we dat wel heel erg leuk, met de minste middelen het toch heel erg gezellig hebben. Het is moeilijk te beschrijven maar je voelt je zoveel meer op je gemak als je minder hebt. Het lijkt wel alsof je minder moet, alsof je minder zorgen hebt.

Tijdens het paardrijden hadden we qua spullen alleen het hoognodige meegenomen. Onze andere spullen werden al snel na aankomst met de truck gebracht, en tevens werden dekens, lakens, ingevroren etenswaren en 2 zakken vol hout meegebracht. Louis maakte het haardvuur aan en wij maakten onze bedden op en gingen douchen. Heel grappig, het water werd hier met elektriciteit warm gemaakt, om precies te zijn met 600 volt. Er hing een soort apparaatje aan de douchekop die daarvoor zorgde. Jammer was alleen dat zodra je de waterknop vol opendraaide, het water ijskoud werd. Ik heb dus gedouched onder 5 druppels water, maar wel heerlijk warm water, wat een genot kan dat zijn.

De bevroren soep en bevroren spaghettisaus werden in pannen gegooid die vervolgens midden in de open haard werden gezet. Zo werd er ook water gekookt om de spaghetti in te koken. En ja, dit werkt, en ja, dit smaakte heerlijk. Het matras dat over was van de twee stapelbedden legden we op de grond voor de open haard en zo zaten we gezellig te eten. Na het eten hebben we elkaar een korte massage gegeven, want oei- wat waren we stijf. En natuurlijk beurse billen, maar ook een zere knie, echt pijnlijk. Ik wist niet dat je van paardrijden ook zere knieën kon krijgen. Vooral het afstappen van mijn paard was een catastrofe, ik kon gewoon even niet meer op mijn linkerknie staan.

De avond hebben we verder gevuld met het drogen van onze kleren boven de open haard en met Spaans praten met Louis. Alhoewel, ik heb meer geluisterd (lees: de binnenkant van mijn ogen bekeken) dan zelf gepraat, ik was echt moe. We gingen dan ook vrij vroeg al ons bedje in (half 10) omdat we de volgende dag alweer vroeg zouden vertrekken (8 uur). Ondanks mijn dekens met lamaprint heb ik die nacht heerlijk geslapen, maar wel geslaapwandeld volgens Karen ;)

Om 8 uur zaten we weer op onze paardjes, helaas wel weer in de regen. Ze hadden er na een nacht rusten zin in merkten we, ze waren zo onrustig. We begonnen de ochtend dan ook met een flink stuk galopperen, waar de paarden met elkaar leken te concurreren. Martin, mijn paard, vloog er echt vandoor! Nou, dan voel je je billetjes wel hoor.

Al snel reden we opeens midden in de bergen. Reden we de dag ervoor nog netjes op begaande wegen, nu reden we echt midden door de natuur. Vandaag zouden we namelijk naar de vulkaan Ruminahui trekken. Het landschap was weer onbeschrijfelijk mooi, dat moet je echt gewoon gezien hebben. Het lijkt soms wel nep, alsof ze een doek hebben opgehangen ofso. Echt waanzinnig. We kwamen voor 4 uur geen mens tegen en hoorden ook geen kip. Het was wel een vrij pittige tocht, we gingen stijl de heuvels op en stijl de heuvels weer af. Omdat het regende, was alles drassig, modderig en slikkerig. Onze paardjes moesten flink werken en moesten soms gewoon even stoppen om even bij te komen. Het afdalen vond ik soms wel eng, het was zo glad en ik voelde de achterbenen van mijn paard gewoon wegglijden. Ik was eerlijk toegegeven best een beetje bang dat we alletwee, paard en ik, zouden vallen. En dan val je wel zo’n 100 meter naar beneden. Louis en zijn paard reed zoals ik al vertelde voor mij en zijn paard gleed echt zo vaak uit. Een keer gleed ie echt bijna helemaal onderuit, ik hield mijn hart vast. Maar ook dit hebben we overleefd, ik voelde me best wel trots eigenlijk!

Na 4 uur van de overweldigende mooie natuur te hebben mogen genieten kwamen we weer een beetje in de bewoonde wereld. We zijn erachter gekomen dat hier zondag = wasdag nog steeds geldt, aangezien er echt was op hing waar je U tegen zegt qua hoeveelheid. Ook ontdekten we dat de mensen van het platteland allemaal honden hebben, die je dan ook luid blaffend en grommend begroeten. De mensen keken eerst starend naar ons, bijna argwanend, maar zodra je ‘hola, buenos dias’ tegen ze zegt, verschijnt er een grote lach en begroeten ze je terug. Al paardrijdend langs deze boerendorpjes zagen we trouwens nog een glimp van een koe die aan het

bevallen was. En ja, dan voel je het toch wel kriebelen in je buik, ook al is het een beest.

Toen we bijna ‘thuis’ waren, hadden we nog 1 uitdaging te gaan: de snelweg oversteken. Louis belden zijn ‘amigos’ die het verkeer moesten gaan tegen houden, zodat wij als een bezetene die weg konden oversteken. Het duurde ff voordat die vrienden er waren en onze paarden werden al onrustig van het wachten, of misschien wel onrustig door ons, omdat wij het wel een beetje knepen. Maar wonderbaarlijk, het verkeer werd gewoon tegengehouden en wij konden zo snel als we konden oversteken!

Een heel avontuur dus weer, maar absoluut de moeite waard. Helaas heb ik nu wel echt onwijs spierpijn, vooral in mijn rug, dat je dat kon krijgen van paardrijden wist ik ook niet. Maar dat zal vast ook wel weer overgaan! De busreis terug naar Quito verliep overigens heel vlot,we zaten voor 1 dollar in een luxe bus voor ecuadoriaanse begrippen en werden keurig in Quito afgezet.

Nu is het nog maar twee weekjes en dan vertrekken we al naar Esmeraldas voor onze stage. De dagen vliegen hier echt voorbij. De Spaanse lessen gaan nog steeds een beetje moeizaam. Vanochtend had ik echt een baaldag en dacht ik: ga toch allemaal de wilgen in. Maar goed, dan raap je jezelf weer bij elkaar en begin je er weer aan. Ik had echt gedacht dat ik het sneller zou oppikken, dus eigenlijk baal ik nog het meest van mezelf. Maar goed, ik blijf moed houden en hou jullie op de hoogte!

Veel liefs,

Hes

Hola!

Omdat sommige mensen problemen hadden het plaatsen van berichten heb ik ff uitgezocht hoe het nou echt moet op de makkelijkste manier ;)
Je klikt het onderwerp naam/URL aan, en daar vul je gewoon je naam in. En dan typ je je bericht en als het goed is wordt het dan gepubliceerd met je naam erboven!
Ik zit nu trouwens in hostal Papagayo, vlakbij Machachi. Gisteren zijn we hier aangekomen en we gaan hier een soort trektocht per paard doen in het Andesgebergte. Vanavond slapen we dus weer ergens anders!
Vandaag rijden we naar Cotopaxi en morgen naar de vulkaan Ruminahui. Morgenavond zullen we weer in Quito zijn.
Na het weekend een uitgebreider verslag!
En, misschien een schrale troost, maar het is hier nu ook koud en regenachtig ;)

Liefs,
Hes

Klein paradijsje

Hola chico’s en chica’s!

De eerste week in Ecuador zit er al weer op en zo ook onze eerste weekendtrip, die echt geweldig was.
Na een hobel-de-bobbel-slinger-de-slanger busrit van 4 uur kwamen we aan in Puerto Quito, wat niet echt een grote plaats is.
Wat me opviel is dat het straatbeeld wel wat anders is dan in Quito, veel armoediger en de mensen leven hier letterlijk op straat.
Overal staan wagenwijd de deuren open (laat staan dat er daadwerkelijk deuren zijn),
zoals bijvoorbeeld bij de kapper, bij restaurantjes, maar ook bij de huizen van de mensen zelf. Ook wordt er op iedere hoek wel iets van eten klaargemaakt op een grill, zoals kippenpoten (letterlijk kippenpoten, dus met de nagels er nog aan) en bananen.
Wat me ook direct opviel was het groene, het bos en plantrijke, en de daarbij behorende geur en temperatuur: heerlijk!
Onze gids en tevens eigenaar van de Lodge, Gabriel, stond al klaar en we konden zo in de laadbak van zijn truck stappen, waarmee we naar de lodge reden. Je moest je goed vasthouden omdat het een flink modderige weg was met hier en daar een kuil. Het gaf me een echt peking-express gevoel! Terwijl het hier toch heel normaal is om met zijn allen in een laadbak van een truck te zitten. Dat moet je in Nederland niet proberen!
Eenmaal bij de lodge genaamd ‘Cocoa’ aangekomen voelde ik me de koningin te rijk. Zo’n mooie omgeving, met een stromende rivier naast de lodge, overal hoorde je vogels en insecten.. ik waande me echt in een klein paradijsje.

De lodge wordt gerund door broers, waar we hartelijk door werden ontvangen. Ook dit keer mochten we niet zelf onze tassen dragen, nee, die werden naar onze kamer gebracht. Na kennis te hebben gemaakt met twee van de 6 kinderen kregen we een heerlijke maaltijd voorgeschoteld. ’s Avonds hebben we verder een ring gemaakt van een bepaalde soort harde vrucht. De grootte van de vrucht werd vergeleken met de diameter van je vinger, om zo een passende ring te maken. Ik dacht dat die van mij wel goed was, ik kreeg hem in ieder geval om. Maar je raad het natuurlijk al… eraf met geen mogelijkheid!! Man en macht kwam er aan te pas om die ring van m’n vinger af te krijgen. Uiteindelijk lukte het met olie en zeep! Daarna moesten we flink schuren om de ringen mooi glad te krijgen, maar het resultaat is er dan ook naar. Een echte jungle ring om het zo maar te noemen.
De avond werd vervolgens gevuld met het drinken van heerlijke cocktails (vers fruit!) en dansen. En ondertussen genieten van het feit dat je ergens in the middle of nowhere zit met al de dingen die daar bij horen, zoals vuurvliegjes, reuzensprinkhanen en reuzenvlinders en kikkers die op de muur blijven plakken.
De volgende dag zijn we na het ontbijt naar een grote waterval gelopen. We konden kiezen, met de auto´s of lopen. Sportief dat we zijn, hebben we natuurlijk gelopen, met mooie blaren als extraatje. Eerst zijn we vanaf de lodge naar Puerto Quito gelopen, vanaf daar de bus genomen naar the cloud forest. Daar door de wildernis naar beneden afgedaald, wat soms nog best lastig was met alle modderige, gladde, paadjes en stenen. Een klein avontuur kan ik wel zeggen. De waterval zelf was geweldig, het waaide daar gewoon omdat het water met zo’n grote kracht naar beneden denderde. Na even van dit mooie uitzicht genoten hebben, moest er uiteraard gezwommen worden! Heerlijk fris water wat op je neer kletterde met een grote kracht, ik moest uitkijken dat m’n lenzen er niet uit spoelden! Later zijn we nog in een rustiger gedeelte gaan zwemmen, echt heerlijk, zo midden in het bos met die grote waterval achter je. Op de terugweg naar de lodge hebben we voor het eerst ook kennis gemaakt met een tropische regenbui, hallelujah! Daar is een stortbui in Nederland niks bij hoor. We waren echt totaal doorweekt, alsof we met onze kleren aan hadden gezwommen. Doch koud was het niet, eerder verfrissend.
Na een overheerlijke lunch hadden we de hele middag het rijk voor ons alleen en hebben we heeeerlijk gerelaxed in de hangmatten en met de kinderen gespeeld, die overigens ook best voor aapjes door kunnen gaan, zo lenig zijn die.
Na het avondeten hebben we meegeholpen met het natuurlijke proces van chocolade maken. Eerst werden de cacaobonen gebakken in de pan( die van te voren al 10 dagen waren gedroogd), vervolgens gepeld (heb je vuurvaste handen voor nodig) en door een soort maalmolen gehaald. Wat eruit kwam zag eruit als Nutella! Dit pasta-achtige prutje werd vervolgens bij kokende melk gevoegd met nog een ingredient (iets zoets) en voor een aantal minuten flink doorgeroerd. En uiteindelijk hadden we dan onze heerlijke bijna zelfgemaakte, puur natuurlijke chocoladefondue met tropisch fruit, mmmmm…. De rest van de avond werd weer vervuld met cocktails, kaartspelletjes en dansen.
De laatste ochtend zijn we naar de fruitfarm gegaan, waar allerlei tropische vruchten groeien. We kregen uitleg over de soort vrucht, waar het in verwerkt kan worden en ook wat de medicinale werking is, ook van sommige planten. Zo zou je tegen hoogteziekte een bepaald blaadje moeten eten. Uiteraard mochten we ook volop proeven, onwijs lekker natuurlijk. Ook werd ons geleerd qua smaak niet op je neus af te gaan. Een vrucht kan namelijk zoet ruiken, maar zodra je hem proeft is het juist zuur of bitter. We hebben van alles geproefd, van cacaovruchten tot passievrucht tot grapefruit tot het sap van de groene kokosnoot.
Het was erg warm die ochtend en in de bush bush is het nog eens wat warmer. Na terugkomst hebben we dan ook nog even geplonst in de rivier. Wat trouwens ook erg verkoelend was voor ons lek geprikte lichaam. De muskieten hebben ons flink te pakken gehad…
En toen zat het er helaas al weer op… na nog een uurtje spaans te hebben geprobeerd te leren, moesten we al weer terug. En ja, we hadden gewoon heimwee toen we in de bus zaten.
Terug in Quito begon het ‘normale’ leven weer ;) Ofwel: iedere dag spaanse lessen tot 1 uur en de rest van de middag invullen met internetten, bellen, boodschappen doen, eten, wassen, spaans leren, etc.. De dagen vliegen hier voorbij hoor.
De spaanse lessen gaan redelijk, het blijft moeilijk. Mijn probleem is dat ik het meestal wel versta/begrijp, maar dat ik dan zelf vrij weinig terug kan zeggen. Mijn woordenschat en werkwoorden moeten dus nog flink uitgebreid worden! Na zo’n ochtend spaanse les van 4 uur ben je ook echt wel moe hoor. ’s Middags komt er dan niet echt veel meer uit je handen.
Gistermiddag voor het eerst flink aan de schijterij, waarschijnlijk doordat ik sla heb gegeten. Dat schijn je hier te moeten vermijden als je gevoelige darmen hebt. Maar goed, aangezien ik nog wel van het proberen ben.. helaas verkeerd uitgepakt, want ik had flinke buikkrampen. Na acht Norits en twee Loparamides had ik geen buikpijn meer, alleen zag de wc-pot na elk bezoek van mij een beetje zwart. Ach ja, je moet er wat voor over hebben!
Maar goed, het ene probleem was dan wel verholpen, het andere nog niet. Omdat we namelijk zo onwijs lek zijn geprikt door de muskieten, stikken we van de jeuk. En dat is echt naar, je wordt er echt helemaal gek van. Afgelopen nacht hebben we dan ook bijna niet geslapen. En het middeltje afkomstig van de apotheek wil ook maar niet baten. Iemand tips??
Vandaag zijn we met onze school trouwens nog naar een expositie van the World Press Photo geweest. Erg mooi en indrukwekkend en goed voor ons spaans!
Vanavond gaan we weer kijken wat we aankomend weekend gaan doen. Uiteraard weer een leuke trip!
Ik hoop dat het met jullie in Nederland/België ook allemaal goed gaat, met studie, werk of stage. Het blijft heel erg leuk om te lezen wat er in Nederland zoal gebeurd, dus hou me op de hoogte van jullie reilen en zeilen! En dat geldt natuurlijk ook voor alle mensen die in het buitenland zitten voor stage, ik hoop dat jullie net zoals ik genieten van deze ervaring.

Tot snel weer!

Veel liefs,

Hes

Ik wil ook teugels!

Hier het beloofde filmpje van het paardrijden!

Foto´s plaatsen lukt nu ff niet, maar je kunt op de site van karen kijken: www.karenvogelezang.waarbenjij.nu

Die heeft er al weer een paar nieuwe fotos op gezet.

Die van mij volgen hopelijk snel!

avonturen

Hola Chica´s y Chico´s!
Hier weer een berichtje vanuit het mooie, levendige Quito.
Ik typ nog even snel een berichtje omdat we dit weekend een trip hebben gepland en ik pas na het weekend weer iets van me kan laten horen.
We vetrekken morgenmiddag met de bus naar Puertoo Quito, zo´n drie uur riezen vanaf Quito zelf. Vanaf daar worden we opgehaald door een gids en reizen we door naar een groot bos ergens in de middle of nowhere. We overnachten daar in een luxe lodge, hopelijk ook eens warm water om te douchen ;) (wat zijn we toch verwend in holanda). We gaan daar wandelen, op zoek naar tropische vruchten om daar vervolgens van te proeven en uiteindelijk cocktails van te maken, mmmmmmm!! Muy bien! Verder gaan we ook op zoek naar cacao vruchten om daar volgens geheel natuurlijke wijze chocola van te maken.. al jaloers? Ook zullen we sieraden maken van de natuurlijke materialen daar. Verder heel erg veel zwemmen en relaxen! Er zijn daar niet echt veel dieren, wel veel vlinders en vogels. Voor malaria hoeven we niet bang te zijn werd ons verteld. Zondagavond zullen we weer terugkeren naar Quito. We hebben er echt onwijs veel zin in!
De spaanse lessen gaan redelijk, het is nog best moeilijk om allemaal te onthouden. Het gaat bij mij nu nog vrij langzaam, maar ik hoop dat het beter zal gaan over een paar dagen. Mijn leraar heeft er in ieder geval alle vertrouwen in.
Vandaag hebben we trouwens ook allemaal tropische vruchten geproefd, dat was georganiseerd door onze spaanse school. Heerlijk hoor, je hebt hier zo ontzettend veel soorten. We drinken ook iedere dag een heerlijke jugo de fruta, ofwel een overheerlijk versgeperst sapje in alle mogelijke vruchtensmaken die je maar kunt bedenken. Dus aan m´vitamientjes kom ik wel ;)
Vanavond hebben we nog salsa lessen, ook georganiseerd door de school. Even lekker de heupen losgooien!
Maandag hebben we ook nog iets leuks gedaan. We zijn met de Téleforica, een kabelbaan (soort skilift) naar een hele hoge berg geweest, 4100 meter. Je hebt daar een geweldig uitzicht over de stad, maar het is daar ook wel heel erg hoog (lees: best eng). Vanaf daar kun je naar één van de vulkanen lopen, dat wilden we eigenlijk doen, maar dan zouden we niet voor het donker terug komen. Dus dat staat nog op de planning. Wat we wel hebben gedaan is paardgereden! We kregen ieder ons eigen paardje en ik had er al helemaal zin in, lekker even zelf rijden. Maar nee hoor.. ik werd GETROKKEN! Terwijl muur en kaar wel zelf mochten rijden. Flauw he?! Ik zal proberen het filmpje dat daarvan gemaakt is, te plaatsen, dan kunnen jullie zien hoe verontwaardigd ik was, haha.

Het was wel heel erg leuk hoor, ondanks dat ik ´getrokken´ werd. Wel hadden we daar onwijs veel last van de hoogte, echt enorm buiten adem na een klein stukje omhoog klimmen. Het leek alsof we door het zuurstoftekort wel een beetje high werden, want af en toe konden we niet stoppen met lachen!
We proberen nog een keer terug te gaan als het helder is, we proberen dan in de ochtend te gaan zodat we ook naar die vulkaan kunnen wandelen.
Het is hier nu trouwens heerlijk weer, graadje of 25. Maar ik hoorde dat het in nederland ook lenteweer was, dus je mogen niet klagen!
Vrienden maken gaat hier trouwens ook snel, gisteren werden we nog aangesproken door een groepje jongeren of we met hen een drankje wilden doen en wilden dansen. Het drankje hebben we gedaan, het dansen uiteindelijk niet meer omdat we nog genoeg te doen hadden (lees: huiswerk, moe, we willen ff niks doen :) ).
Het is hier net een klein dorpje waar iedereen elkaar kent.
We hebben vandaag ook onze was naar de laundry gebracht, ik ben benieuwd hoe het eruit komt. Morgen kunnen we het ophalen.
Wat ook grappig is dat als je hier boodschappen doet, al je boodschappen worden ingepakt. Je hoeft dus niks zelf te doen, nog al een verschil met de Lidl in Anvers! En als je zelfs heel veel booschappen hebt, wordt het in een karretje geladen en wordt het naar je auto gereden en ingeladen. Hoe luxe!
Wat ook heel anders is, zijn de toiletten. Het is niet de bedoeling dat je je papier in de wc gooit, maar in een prullenbakje ernaast. Aangezien ik groot verbruiker ben, is dat prullenbakje natuurlijk binnen no time vol, haha. Het doortrekken is ook een heel avontuur. Je moet net zolang blijven vasthouden aan de hendel totdat ´alles´ is weggespoeld. Maar dat durf ik dus niet echt meer na mijn overlopen-toilet-in-biggekerke-avontuur op oudejaarsnacht. Dus elke keer als ik naar de wc ga is het weer een avontuur of ik alles wel doorgespoeld krijg of niet!!
Nou, ik heb het hier dus reuze naar mijn zin zoals jullie misschien wel merken. Toch is het leuk om ook berichtjes vanuit Holland te krijgen hoor :) Mis jullie stiekem toh wel.

Jullie horen na het weekend weer van mij!

Hasta la vista!

Kus hes

goed aangekomen!

Hoi allemaal,

Een eerste berichtje vanuit Quito!

Na eerst 120 euro te hebben betaald op schiphol (tja, de koffer was wel een paar kilo´s te zwaar, maar ach, ze hadden me best kunnen matsen toch?!) ben ik dan eindelijk aangekomen in Quito. De vlucht was prima en het uitzicht was geweldig, als we tenminste niet over de zee vlogen, want dan is er weinig te beleven ;) Vooral de besneeuwde bergtoppen van Peru maake indruk. De vlucht was lang ( zo´n 18 uur) maar ik heb me goed vermaakt met de vele films zie je op je eigen tv-schermpje kon kiezen ( toch 6 films gezien, nou dan gaat de tijd snel hoor ;) )

Nadat we in de luchthaven van Quito werden opgewacht met een bordje met onze namen erop, werden we naar ons appartement gebracht.

Het is precies zoals ik me had voorgesteld: veel kleuren, veel drukte en veel muziek.

We zitten in een wijk wat zo´n beetje het uitgaanscentrum van quito is, dus kroegjes op loopafstand! Het appartement is prima, schoon en veilig. We slapen nu nog even met zijn drietjes op 1 kamer, maar over een paar dagen krijgen we ieder ons eigen kamertje.

De mensen zijn hier ontzettend vriendelijk en behulpzaam. Zo mochten we echt niet zelf onze koffers naar boven dragen, dat deden de sterke mannen voor ons.

Ook staan op de meeste hoeken van de straten wel bewakers, wat toch wel een veilig gevoel geeft. De meesten begroeten je ook, meestal met " hola chica´s!"

Gisteren, onze eerste dag hier, hebben we natuurlijk lekker uitgeslapen en daarna de boel een beetje verkent. Alles is in de buurt, supermarkt, bank, wasserette en heel veel eettentjes en kroegjes. Ook zijn we naar het plaza grande geweest, het oude stadsgedeelte van quito wat erg mooi was. We zijn alledrie wel kortademig en wat licht in ons hoofd door de hoogte hier (4000 m), maar dat zal nog wel wennen.

´s Avonds natuurlijk gelijk in 1 van de kroegjes gedoken en lekker gedanst op de swingende salsa en reggaeton klanken, alhoewel tiesto ook een keer voorbij kwam. Na 5 minuten dansen kon ik alleen al bijna niet meer, omdat ik zo weinig adem had, hehe. Ook de drankjes sloegen aardig in. Tja, advies opvolgen om het rustig aan te doen de eerste dagen vanwege de hoogte hebben we dus maar even opzij gegooid! We zijn hier immers maar 1 x (waarschijnlijk toch.. ;) )

Omdat het hier carnaval is, werd ons eerst gezegd dat we pas woensdag met onze spaanse lessen zouden beginnen. Echter werden we vanochtend om half 9 gewekt met de mededeling dat we om 9 uur spaanse lessen zouden hebben! Best zwaar na zo´n avondje zuurstofgebrek. Maar goed, moed verzameld en snel aangekleed en op weg gegaan naar de spaanse school.

Dus vandaag dan de eerste les gehad, erg leuk en interactief, maar ook veel en soms best lastig. Ik heb een mannelijke docent die erg grappig is. Ik heb al gelijk huiswerk opgekregen! Dus ff chillen na de examenperiode zit er niet in, we moeten hier gelijk al weer blokken ;)

We zijn met de spaanse school, dus docenten en studenten, nog naar een plaatsje afgereisd waar eigenlijk een soort carnavalsgebeuren zou zijn. Ze hebben het dan volgens traditie vooral op de toeisten gemunt: je wordt bekogeld met waterballonen, meel, bloemblaadjes en een soort schuim wat ze uit spuitbussen spuiten. Bij aankomst bleek dat we veel te vroeg waren, wat ik dus niet heel erg vond aangezien ik voornamelijk witte kleding aanhad ;)

We zijn nog even in een kerk geweest en daarna terug naar de school gegaan.

De busritten zijn ook heel erg leuk, vooal het klimmen in deze flink heuvelachtige omgeving: flink hellingtrekken! Als de bus stopt om weer wat mensen in te laten stappen en daarna weer optrekt, rij je eerst een stuk achteruit naar beneden voor je weer vooruit gaat! Ook stoppen ze niet ver van te voren voor een rood licht, maar pas op het allerlaatste moment, evenals de taxi´s. En de claxons worden hier voor heel andere doeleinden gebruikt, het betekent meestal: ik kom eraan, uit de weg! of heb je een taxi nodig? stap in !

Wat moeilijk is om te zien zijn de vele bedelende straatkindjes die zeker 5 minuten naast je blijven lopen ook al negeer je ze nog zo hard. Het is zo zonde om te zien, ze hebben vieze handjes en vieze gezichtjes en vieze kleding, kortom alles is smoezelig. En dan die gezichtjes die ze trekken.. Of ze liggen te slapen op een stukje karton. Het is een contrast want er lopen hier ook genoeg rijke mensen rond.

Wat wel mooi om te zien is zijn de echte indianenmensen die hier rond lopen, die pik je er zo uit qua uiterlijk en kleding. Mooie poncho´s in alle kleuren en hun prachtige, zwarte lange haren glanzend in de zon bijeengebonden met een klip of elastieken.

Slippers kopen zit er trouwens waarschijnlijk voor mij nog even niet in, we kwamen in een schoenenzaakje en daar ging de schoenmaat tot maat 39. Tja, en als je van die lange stelten als ik hebt, gaat dat niet echt op!

Wanneer je hier door de straten loopt, zie je alle huizen in een andere, vrolijke kleur, hoor je overal muziek en ruik je steeds verschillende lekkere geuren. Het is raar om te zeggen, maar het lijkt alsof ik hier al veel langer ben dan net twee dagen. Alles is hier trouwens spotgoedkoop, eten, bellen, internet, taxi, drank... dus dat is een fijn voor een arm studentje!

Vandaag hebben we niet zo veel meer op de planning staan. Uiteraard ons spaans huiswerk leren en verder gaan we ook plannen welke excursies we allemaal gaan doen. We hebben een goed bureautje gevonden die allerlei excursies organiseren, te veel om op te noemen en te veel om te kiezen, want het is allemaal even leuk en prachtig. In ieder geval willen we proberen naar de galapagos eilanden te gaan als het niet te duur wordt. Verder willen we de jungle in, bergen beklimmen en paardrijden in het gebergte en op het dak meereizen met de duivelsneustrein.

Genoeg te doen dus!

Jullie horen snel weer van mij.

En heel erg bedankt voor alle lieve berichtjes!

Veel liefs,

Hester