indringende kleuren en geuren!

Hola!
Hier weer een berichtje vanuit het nog steeds regenachtige Quito. Mijn laatste week in Quito is aangebroken, wat is het snel gegaan! Zondagochtend zullen we vertrekken naar Esmeraldas, we hopen aan het einde van de middag aan te komen. Ik heb er heel erg veel zin in, ben zo benieuwd hoe het daar is, de mensen, de cultuur, het weer en natuurlijk het meest nieuwsgierig naar het ziekenhuis. Ik hoop dat er in de buurt een internet café is zodat ik jullie op de hoogte kan houden!
Afgelopen weekend hebben we een heerlijk weekend in Quito zelf gespendeerd. Vrijdags kreeg ik via Frouke te horen (nogmaals super bedankt frouk! ) dat ik mijn examens gehaald had, superblij natuurlijk. Daar zouden we ´s avonds een lekkere martini opdrinken! Helaas ging dat feest voor mij niet door, ik voelde me niet echt goed. Maar maak je geen zorgen, karen en muriel hebben ruimschoots op mij gedronken ;)
We zijn zaterdags naar
de markt van Otovalo geweest. Dit is een vrij bekende markt in Ecuador, voor zowel toeristen als voor de ´locals´. Het was een hele belevenis om daar rond te lopen tussen alle kleuren en geuren van mensen, textiel, etenswaren, sieraden, muziekinstrumenten, etc, etc... Het meest bijzondere vond ik de ´afdeling´ van vlees. De indringende geur sluipt je neus in, zelfs als je je ogen dicht zou doen zou je nog weten op welk deel van de markt je je zou bevinden! Ik keek er mijn ogen uit. Ik zag vrouwen met grote hakmessen (varkens?) longen in stukken hakken, ik zag onthoofde varkens aan haken ophangen, ik zag varkenskoppen, ik zag mensen die tussen die dooie varkens heerlijk van hun maaltijd aan het genieten waren, ik zag kippenpoten met de nagels er nog aan.. ongelofelijk!














































Dat je dat in een slagerij ziet, oke, maar op een markt tussen alle mensen en kinderen? Een hele aparte ervaring, uniek hoor. Het andere gedeelte van de markt was minstens zo uniek. Wat me vooral is bijgebleven zijn de kleuren, al die mooie kleuren. Je weet ook gewoon niet wat te kiezen, alles is even mooi. Uiteindelijk ben ik goed geslaagd voor souvenirs! Wat trouwens ook iets nieuws voor mij was, was het afdingen. Echt vreselijk om te doen vind ik dat, maar hier in het normaal, het wordt eigenlijk van je verwacht dat je het doet. Na een beetje te hebben gekeken hoe Muriel en Karen dat deden, heb ik me er ook aan gewaagd. Conclusie: bij mannen gaat het makkelijker dan bij vrouwen! En nog een conclusie: karen is hier ontzettend goed in! Zij zegt gewoon ´nee´ als het niet de prijs wordt die ze in gedachten had, en loopt weg. Maar dan wordt ze teruggeroepen en mag ze het toch kopen voor de geboden prijs!Klasse toch?!
Zondag hebben we eerst een uitgebreid ontbijt genomen voordat we naar ´el mitad del mundo´zouden gaan, ofwel het middelpunt van de aarde, de evenaar.
We wisten alleen niet echt hoe we er moesten komen en hoe lang we erover zouden doen. Dus we vroegen het maar weer eens aan een voorbijganger. Die voorbijganger werd uiteindelijk onze metgezel voor de hele dag! Het was een colombiaan, erg aardig en grappig, en regelde lekker alle dingen voor ons (taxi´s, bussen, de weg vragen, etc). Vooral voor Muriel was dit een verademing omdat zij het meestal is die de lokale mensen aanspreekt!
Eenmaal op de evenaar te zijn aangekomen, bleek het eigenlijk een beetje een aanfluiting. Het is eigenlijk helemaal niet zo bijzonder als je denkt, het is alleen wel heel toeristisch gemaakt. Maar goed, het idee dat je op de evenaar staat is natuurlijk wel apart! Ik had net mijn zus aan de lijn en die vroeg of ik er op had gelet of ik een schaduw had of niet, want dat zou je midden op de evenaar niet moeten hebben als de zon schijnt. Haha, ik heb daar niet eens aan gedacht! Niet eens op gelet.. gisteren op school hebben we natuurlijk in geuren en kleuren verteld hoe het was, vertelden ze ons dat we naar de ´echte´ evenaar hadden moeten gaan! Dat was ergens in een gebouwtje en daar kon je dan experimentjes doen met eieren en water. Hebben we nog niet eens op de ECHTE evenaar gestaan ook.. nouja!
De foto hierboven is vrij hilarisch. Let eens op de man in het blauw die naar mij kijkt. En dan vooral, naar WAT hij kijkt. Want als blanke ben je hier zowiezo een grote attractie, maar als blanke met vieze pokken, varicella, of hoe je het wilt noemen op je benen, ben je nog veel interressanter! Tja, mijn muggenbulten trekken veel bekijks, zoveel dat ik er een beetje moe van wordt. Nouja, het ziet er eigenlijk ook echt niet uit! Maar ja. Hopen dat het in Esmeraldas lekker weer is zodat ik mijn benen snel kan bruinen en het hopenlijk niet meer zo opvalt. Wat ik in ieder geval als eerste doe is mijn muskietennet ophangen!

Ik heb sinds maandag een andere docent gekregen, de voormalige docent van Muriel. Zij is echt superlief! Ze hebben mij en Muriel gewisseld omdat ze dachten dat dat beter voor mij zou zijn. In eerste instantie vond ik het eigenlijk niet leuk, voor deze laatste week opeens nog een andere docent.. maar het pakt goed uit! Ze is zo anders dan mijn eerste docent, is heel rustig en geduldig en erg lief. Dus ik hoop dat ik mijn spaans in deze laatste week nog even flink kan verbeteren.
Met mijzelf gaat het inmiddels al weer stukken beter, maar ben nog steeds niet helemaal ´het vrouwtje´. Het viel te verwachten met mijn gevoelige darmen die ik in Holanda al heb, maar goed, het blijft toch balen. Gelukkig heb ik twee moeders, Karen en Muriel genaamd, die onwijs goed voor me zorgen. Ze zijn er inmiddels wel achter dat ik veel te weinig drink (de kenners uit holanda weten dat dit een heikel punt is, haha) en spelen daar handig op in door te zeggen dat ik die 1,5 liter fles dei ze demonstratief naast mijn bed hebben gezet, voor de middag helemaal moet hebben opgedronken. Het wordt nog net niet met een trechter in mijn keelgat gegooid, haha! Nee hoor, ik ben hartstikke blij dat zij bij mij zijn. Alleen ziek zijn is zoziezo niet leuk, en alleen ziek in een vreemd land al helemaal niet.
Owja, frouk, ik heb aardappelsoep op hoor! Ik kan het zelfs eigenhandig maken! We hebben afgelopen donderdag namelijk een kookcursus gehad, en we gingen dus aardappelsoep maken, een typisch ecuadoriaans gerecht. Hartstikke lekker! Nou, dat was het weer even voor deze week. Wanneer ik weer iets van me kan laten horen, weet ik niet, dat hangt van de internetcafés in Esmeraldas af. Ik hoop snel!

Heel veel liefs,

Hester