24 uurs-dienst in Hospital Delfina Torres de Concha

Lieve allemaal,

Mijn 3e week in Esmeraldas is inmiddels al weer aangebroken!
De tijd gaat hier erg snel, voor je het weet is er al weer een week voorbij. Weer een week,vol met bevallende vrouwen, vol met dingen waar ik me over blijf verbazen, vol met nieuwe dingen zien, terwijl je denkt dat je onderhand alles wel gezien zou hebben..
Tijdens de diensten die wij draaien werken we afwisselend met vroedvrouwen en gynaecologen. Er zijn maar drie vroedvrouwen, en dus veel te weinig. Daarom komt het vaak voor dat er geen vroedvrouw is, enkel gynaecologen en studenten (co-assistenten). De gynaecologen komen enkel ‘kijken’ als er iets goed mis is met moeder of kind. Dus meestal werken we samen met de studenten, die allen in het laatste jaar van hun studie medicijnen zitten en over een ongelofelijke kennis beschikken, en over een grote portie geduld. Ze lijken het leuk te vinden om ons alles te leren, nemen ons overal mee naar toe en laten ons dingen doen. Zo heb ik voor het eerst gehecht met één van de studenten, die op het gemakje naast me kwam zitten en woord voor woord uitlegde wat ik moest doen.

Foto hierboven is met vroedvrouw Jolanda, een hele lieve vrouw!
‘s Nachts gaan de gynaecologen slapen en staan de studenten er echt alleen voor, maar in ernstige gevallen wordt de gynaecoloog wel wakker gemaakt hoor. Kun je het voorstellen, ik, alleen op de verloskamers in België, terwijl de rest allemaal slaapt?! Petje af voor deze studenten hier die keihard werken en alles aanpakken, nergens van schrikken en koel blijven, ook in risicosituaties. En een lol dat ze hebben! Het doet me goed om in zo’n aangename sfeer te mogen werken, want heb ik wel eens anders meegemaakt.. Nee, in het gehele ziekenhuis zijn we zo ongeveer bij iedereen al wel bekend en we krijgen standaard een zoen op onze wang bij begroetingen! Ook moeten we bijna van alles foto’s en filmpjes maken, dat mag en kan hier allemaal.
We zien hier elke week weer bijzondere dingen. Zoals inmiddels wel bekend vinden hier ongelofelijk veel abortussen plaats. Tijdens Karen haar dienst zo ook: een meisje, 15 weken zwanger, kwam op de emergencia met bloedverlies en buikpijn klachten. Ze werd opgenomen en de foetus werd uitgedreven. Een van de studenten begeleidde dit, maar het ging niet echt van harte.. de foetus werd niet goed uitgedreven en de student oefende daarom enige tractie er op uit. Net iets te hard blijkbaar, want het hoofdje van de 15 weken jonge foetus ‘scheurde’ eraf!! Ik gruwelde toen Kaar me dit vertelde, en Kaar werd en zelf ook ontoepasselijk van. Uiteindelijk is de foetus geheel uitgedreven, en kleefden er twee Cytotec tabletten ( medicatie die een abortus uitlokt) op het lijfje. Het ging hier dus weer om een eigenhandige doe-het-zelf abortus.. Vreselijk om te zien, want alles zit er gewoon op en aan.
Ook heb ik de afgelopen week een pasgeboren kindje met het syndroom van Down gezien. Het was geboren d.m.v. een keizersnede, maar men wist vooraf niet dat dit kindje een chromosoomafwijking zou hebben. Voor iedereen was het dus een fractie van een seconde een beetje een ‘verrassing’, maar hervatte het werk daarna gewoon weer en behandelde dit kindje zoals ieder kindje. Ik vraag me af hoe dit kindje het verder zal doen, wat gezondheid betreft, maar ook sociaal gezien. Er zijn hier geen gezondheidsinstellingen zoals wij die in Nederland kennen, zoals de GGZ e.d. Daar zou ik best eens onderzoek naar willen doen. Waar ik ook meer over te weten wil komen is het schoonmaken van de baarmoeder na de geboorte van de placenta. Er wordt met een tang met gazen via de baarmoedermond tot in de baarmoeder gegaan en daar flink heen en weer geroerd. Dit wordt tot 5-6 keer herhaald, net zo lang totdat er bijna geen bloedverlies meer is. Voordeel is dus dat de bevallen vrouwen nadien weinig bloedverlies hebben, en de baarmoeder goed kan samentrekken wat essentieel is. De post-partum controles die ik uitvoer bij de bevallen vrouwen verschillen daarom ook een hoop met de vrouwen die ik in België onderzocht. Want hier is de baarmoeder al geëvolueerd naar een plek t.h.v. 1-3 vingers onder de navel, terwijl in België de baarmoeder meestal nog rond navelhoogte voelbaar was. Weet iemand of dit in meerdere landen wordt gedaan? Of dat er een studie naar is gedaan?
Afgelopen zondag zijn we naar een verjaardagsfeestje van 1 van de studenten geweest. We hadden afgesproken bij het ziekenhuis en vanuit daar vertrokken we naar haar huis. We belandden ergens in de middle of nowhere tussen krottenhuisjes en slecht begaande wegen. Echter het huis van Soroya, de jarige, was groot en luxe met een zwembad in de tuin. Arm en rijk leven hier dus als buren van elkaar. Het was heel erg gezellig, er werd genoeg ‘cerveza’ (bier) gedronken en genoeg gedanst,uiteraard salsa en merengue! Tegen de avond (het feestje begon om 2 uur) werd iedereen natgespoten en sprongen we daarna met kleren en al het zwembad in.
We blijven trouwens interessant voor de jongens/mannen hier, ook al zeg ik tegenwoordig als eerste dat ik een vriend heb ik Holanda. Ze lijken hier niks om te geven en blijven het maar proberen, met woorden als ‘mi amor, te ves Linda, mi reina..’… yeah right! Ik heb nu een nieuwe strategie, ik zeg dat ik komend jaar ga trouwen en laat aan iedereen de foto van Edwin zien, waarna ze even stil zijn ( ja, ze vinden je een guapa (knapperd), ed!). Jammer genoeg gaat daarna die mond weer open en zeggen ze dat het toch niks uitmaakt, bla bla bla… Grrrr! Het dringt maar niet tot ze door dat we aan 1 vriendje ruimschoots genoeg hebben. Gelukkig hebben de vrouwelijke studenten/collega’s dit wel door en helpen zij ons die mannen een beetje af te poeieren!!
Mijn afgelopen 24-uurs dienst begon heel erg rustig, er was helemaal niemand om te bevallen. Bijna uitzonderlijk in een ziekenhuis als deze. Ik heb me kunnen vermaken met een goed leesboek (echt heerlijk trouwens om een gewoon Nederlands verhaal te lezen, in plaats van steeds maar Spaans!) en het leren van Nederlandse woordjes aan het personeel hier. Grappig, de G, J, U en de verdere moeilijke klanken (EU, UI, OOI, AU, NG ) kunnen ze bijna niet uitspreken!
Gelukkig werd het aan het eind van de avond, toen ik er dus al een dikke 14 uur op had zitten, wat drukker. Ondertussen lag de arbeidszaal alweer vol met puffende vrouwen, hetzij voor een bevallingen, hetzij voor een curretage. Ik observeerde ze, voerde onderzoeken uit, luisterde naar de harttonen en noteerde dit alles voor administratie.
Bij een van die vrouwen kon ik echter geen harttonen vinden, noch met de hoorn van Pinard, noch met het CTG-toestel. De vrouw was zwanger van haar 5e kindje en ze was nu geschat op 28 weken. Ik vond het vreemd dat ik geen harttonen vond en meldde dit aan 1 van de co-assistenten. Samen gingen we op onderzoek uit, maar ook zij kon het geruststellende tsjikkeboemtsjikkeboem-geluid van het hartje niet vinden. Er werd gevraagd of mevr. haar kindje nog voelde bewegen, en zij antwoordde van wel. Er werd verder geen actie ondernomen. Ik vond het maar vreemd en had er een naar gevoel bij. Op dit moment was het Spaans echt een barriere voor mij, ik kon mijn twijfels niet overbrengen… Ik sprak met mezelf af dat ik deze vrouw extra goed zou observeren, ten eerste vanwege de (extreme) vroeggeboorte die zou gaan plaatsvinden, ten tweede vanwege het niet horen van de harttonen. De vaginale onderzoeken die ik bij deze vrouw uitvoerde waren moeilijk te plaatsen. Ik voelde duidelijk een hoofdje, maar ik voelde ook iets afwijkends, al kon ik niet goed plaatsen wat het was. Toen mevr. uiteindelijk 10 cm ontsluiting had, konden we nog niet verhuizen naar de verloskamer omdat het hoofdje nog veel te hoog zat. Ondertussen had ik nog steeds niet de harttonen kunnen vinden, wat mij ongerust maakte, in tegenstelling tot mijn collega’s. Er werd nog een dikke twee uur gewacht, maar het hoofdje daalde niet verder in. Uiteindelijk mocht mevr. toch verhuizen naar de verloskamer waar we begonnen aan de uitdrijving. Mevr. perste gelukkig heel erg goed, waardoor het hoofdje vrij vlot opschoof. Mijn ongerustheid werd groter toen ik het hoofdje verder zag verschijnen en mijn voorgevoel werd bijna waarheid. Het hoofdje was helemaal misvormd.. Toen verder het koude, witte lijfje volgde had ik een levenloos meisje in mijn handen. Met zijn drieen (de co-assistent, de vrouw en ik) waren we een fractie van een seconde verbaasd en stil en keken we naar het meisje. Vervolgens barstte mevr. in snikken uit. De co-assistent was eventjes verbaasd dat er een dood kindje uit was gekomen, maar nam het vervolgens mee en zei tegen de vrouw dat die dingen nou eenmaal gebeuren. Ik wist niet wat ik met de situatie aan moest. Ik stond perplex, hoe kan er toch in godsnaam zo mee om worden gegaan.. Terwijl ik wachtte op de placenta, miste ik het geluid van de eerste schrei, die typische eerste schreeuw van een pasgeboren kind. Ik hoorde niets, enkel een nare, koude stilte.. De placenta die volgde was groenig, een abnormale kleur. Hieruit trok ik mijn conclusie dat het meisje een paar dagen eerder moet zijn gestorven. Dit kon ik ook zien aan hoe het meisje eruit zag, het hoofdje was zoals ik al zei helemaal misvormd (maceratie) en er waren stukken huid van haar lijfje losgelaten. Ik begreep er niks van, want in de gegevens van mevr. stond dat er in de ochtend van mijn 24-uursdienst harttonen aantoonbaar waren geweest. Dat is onmogelijk, het zou betekenen dat het meisje in de loop van de dag is gestorven, terwijl het zicht op haar hoofdje en lijfje mij heel anders deed stemmen. Ik had niet veel tijd om er over na te denken, want een volgende kandidaat meldde zich, met volledige ontsluiting en persdrang. Na twee keer persen had ik een warme lijfje van een prachtig, gezond en mooi roze jongetje in mijn handen. Tranen van verdriet vermengden zich met tranen van geluk in de warme verloskamer. Door deze twee vrouwen, naast elkaar gelegen en beiden net bevallen, besefte ik maar al te goed hoe dun het draadje tussen leven en dood is. En zo leerde ik ook de andere, minder leuke kant van het beroep als verloskundige kennen. Dat hoort er helaas ook bij!

Morgen heb ik weer 24 uurs dienst, ik ben benieuwd wat deze 24 uur me zullen brengen.. hou jullie op de hoogte!

Kus hes

Hieronder nog een aantal foto´s:
De emergencia, hier komen de zwangere vrouwen met klachten waar ze worden onderzocht en verder worden doorverwezen.

De keuken van het ziekenhuis waar elke dag weer een veelbelovend gerecht smachtend op ons wacht (NOT!). We eten heel erg gevarieerd:
Maandag: rijst
Dinsdag: rijst
Woensdag: rijst
Donderdag: rijst
Vrijdag: rijst
Zaterdag: rijst
Zondag: rijst
Haha! Meestal gecombineerd met pollo (kip) of pescado (vis) en vooraf een goed gevulde aardappelsoep met stukken getrokken botten erin. Ach, het is niet vies, maar ik mis wel een beetje mijn groente! Lekkere broccoli, bonen, bietjes, sla.. en karen en ik missen ook heel erg onze lekkere verse halfvolle campina melk, en brie, en kaassoufflés. En gewoon lekker bruin brood met lekkere hollandse kaas. Maar verder is het goed te doen hoor! Het eten in het hostal is een stuk beter, eveneens bijna elke dag rijst, maar meestal vergezeld met platanos (gebakken banaan, de zoete of zoute variant) en soms wat groente.
Onze eerste vrije zondag zijn we naar Atacames afgereisd, een plaatsje aan de kust waar de stranden erg mooi zouden zijn. En ja, vergeleken met ons ´eigen´ strand ( zie onder) was het daar erg mooi! heerlijk chillen met een lekkere cocktail.

Hoi allemaal,

Hier eindelijk een bericht vanuit het warme Esmeraldas!
Onze eerste week in het ziekenhuis zit er al weer op. Zondag vertrokken we met de Trans Esmeraldas, een snelbus, naar een nieuwe plek met nieuwe mensen, ander eten, ander weer.. Na een dikke 6 uur met de bus kwamen we bij het hostal aan, supermooi. We hebben ieder onze eigen kamer + badkamer met airco, luxer kan niet! Elke dag wordt ons bed opgemaakt en ook het ontbijt en avondeten wordt voor ons klaargemaakt. Uiteindelijk hebben we daar ook voor betaald, maar goed, het blijft luxe! En echt heerlijke bedden.. mmmmm! Alleen het douchewater blijft koud, maar goed, dat went wel. Soms is het zelfs wel lekker, aangezien hier een gemiddeld temperatuurtje heerst van rond de 30 graden.
We zijn de volgende dag met iemand van Fundacion Yanapuma (onze spaanse school) naar het ziekenhuis gegaan om een aantal zaken te regelen. Dat viel nog niet mee. Men dacht namelijk dat we als ‘enfermeria’ (verpleegkundige) kwamen werken, i.p.v. ‘obstetriz’ (vroedvrouw). Dit was niet onze fout, maar een miscommunicatie tussen Yanapuma en het ziekenhuis.We hebben toen onze contracten vanuit school laten zien, maar dit vonden ze niet voldoende. We hebben moet praten als brugman (nouja, muriel vooral, aangezien ik er geen touw aan vast kon knopen), om ze er van te overtuigen dat we echt in het laatste jaar van onze studie voor verloskundige zitten. Ze vroegen uiteindelijk of we hiervan een bewijs konden leveren. Met een telefoontje naar de Hogeschool Antwerpen was dit gelukkig snel geregeld, meneer de Deken nogmaals hartelijk bedankt voor uw hulp!
Tweede probleem was dat we voor uniformen moesten zorgen, eerder mochten we niet aan het werk. We dachten namelijk dat dit niet nodig was, althans, in Quito werd gezegd dat er gewoon uniformen in het ziekenhuis zouden zijn. Dit was dus niet het geval, en we moesten ze dus gaan kopen. In Esmeraldas konden we ze echter niet verkrijgen, enkel in Quito of Guayaguil. Gelukkig kon dit via Yanapuma ook met een paar telefoontjes worden geregeld. Uiteindelijk zijn we woensdag pas begonnen met werken, omdat we dinsdagmiddag onze pakken pas konden ophalen die per pakket met de Trans Esmeraldas waren meegestuurd.
Dus de eerste twee dagen hier hebben we nog lekker een beetje kunnen chillen en de omgeving kunnen verkennen. Het straatbeeld is een stuk anders dan in Quito, het is veel armer. Ook de mensen zijn totaal anders, bijna alle mensen zijn hier zwart en je ziet hier geen indigenas (indianen), die je in Quito wel volop zag. Ondanks de armoede hier zijn de mensen vrolijk en aardig.
Nou, ik zal eens beginnen te vertellen over het ziekenhuis, want volgens mij is iedereen daar erg benieuwd naar..!
Het is een vrij groot ziekenhuis voor deze omgeving, met vrij veel specialismen. Wij staan op ‘salo del parto’, ofterwijl de verloskamers. Naast ons zijn de operatiekamers, in totaal 3 met een recovery.
De periode van ontsluiten tot de bevalling gaat hier wel een tikje anders dan we gewend zijn.
Allereerst moeten de mensen hier voor hun eigen spullen zorgen. Wil je bijvoorbeeld een laken op je bed, dan zul je die zelf moeten meenemen. Ook spullen voor de bevalling moeten ze in een pakketje ophalen, op onze afdeling zelf zijn dan ook bijna geen materialen. Iedere vrouw in arbeid heeft zijn eigen pakketje met daarin maandverband, doeken voor de baby, infuusmateriaal, medicatie, steriele handschoenen en een navelklem. Deze pakketjes zijn overigens wel gratis, de hele zorg voor moeder en kind is gratis in ons ziekenhuis.
Vrouwen bevallen hier alleen, zonder partner of familie. Dit is een stuk cultureel bepaald, en een stuk praktisch bepaald, aangezien er gewoonweg geen plek is voor nog meer personen. De vrouwen komen binnen op ‘emergencia’, waar ze worden onderzocht. Ze mogen pas vanaf 5-6 cm naar ons toe komen, naar de arbeidskamer. De arbeidskamer is een soort zaaltje met 4 bedden. Geen bedden zoals wij die kennen, met een matras, maar meer een soort onderzoeksbanken. Zijn er meer dan 4 vrouwen in arbeid, dan zijn er ook nog een paar plastic stoelen waar men op kan zitten. En de rest die nog komt heeft pech, die mag dan op de grond zitten, rondlopen of blijven staan! Er is automatisch ook absoluut geen privacy. Maar dat schijnen ze hier wel gewoon te zijn, en op zich is het ook wel een indrukwekkend gezicht, allemaal kreunende, steunende, zuchtende, kotsende vrouwen in arbeid bij elkaar.
Bij elke vrouw in arbeid wordt een infuus gestoken. Het beleid is hier namelijk dat er binnen 1 minuut na de geboorte Oxytocine wordt gegeven, een medicament die de baarmoeder doet samentrekken. Soms wordt dit ook al tijdens de bevalling gegeven, intraveneus. In een enkel geval wordt er na de placenta uitdrijving ook Methergine gegeven, een medicament wat de baarmoeder heel sterk laat contraheren. Pijnstilling kennen ze hier niet, dus eindelijk een keer geen epidurales (ruggenprikken) en gewoon stevige, efficiënte weeën!
Vaginale onderzoeken worden hier niet uitgevoerd met steriele handschoenen (materiaalverspilling!), maar met ‘gewone’ handschoenen en een beetje ontsmettingsmiddel. Vliezen breken doen ze hier met een subcutaan naaldje tussen je vingers geklemd. Verder word er naar de harttonen geluisterd met een CTG-toestel zoals we die ook kennen vanuit België en Nederland, maar ook met de hoorn van Pinard. Dit valt overigens nog niet mee, je moet heel erg goed luisteren, maar het is erg leuk om zo bezig te zijn.
Er is een toilet aanwezig, weliswaar zonder deur, maar goed. Er is 1 bedpan waar iedereen opgaat, nadat hij is afgespoeld met water.
Administratief valt het me hier reuze mee. Bijna alles wordt wel geregistreerd en genoteerd, ze hebben hier ook partogrammen, hele mooie en praktische zelfs. Elk uur worden daar de gegevens van moeder en kind opgenoteerd. Ook wordt er na elke bevalling een verslagje geschreven en wordt de bevalling in het partusboek opgeschreven.
Wat ook erg grappig is, is dat ze hier erg relax zijn en er totaal geen paniek heerst. In België moesten wij de vrouw in arbeid op 9 cm ontsluiting naar de verloskamer verhuizen, terwijl het hoofdje soms nog erg ‘hoog’ zat en de vrouw langer moest persen, waardoor meer uitputting, etc.. Hier echter wachten ze rustig af, totdat ze echt 10 cm ontsluiting heeft en het goed diep is ingedaald (voor mijn klasgenootjes: een dikke Hodge 3-4!). Dit heeft ook een reden, want zo bevallen de vrouwen veel sneller. Meestal moeten ze maar 2-4 keer persen voordat het kind wordt geboren! Ze doen hier ook wel aan baringsdynamiek, als het hoofdje nog te hoog zit, moet de vrouw gaan rondlopen, ook al heeft ze nog zoveel pijn. Is de vrouw klaar om te bevallen, dan mag ze naar de verloskamer lopen. Hier staan twee verlosbedden naast elkaar en er staat tevens een reanimatietafel voor de pasgeborene. Het komt dan ook voor dat er twee vrouwen naast elkaar aan het bevallen zijn! Op de verlostafel wordt een plastic zeil gelegd (die iedere keer weer wordt afgewassen en opnieuw wordt gebruikt) en de vrouw mag plaatsnemen en haar benen in de geroeste, vieze beensteunen plaatsen. De verlossetten zijn in principe wel hetzelfde zoals wij ze kennen, alleen iets minder steriel en zonder doeken. Je hebt een paar steriele gaasjes en daar mag je het mee doen. Het is allemaal wel heel erg vies, oud en smerig, maar de vroedvrouwen en dokters werken wel steriel. De vrouw wordt bijvoorbeeld uitgebreid ontsmet en bij de bevalling worden wel steriele handschoenen gebruikt. Standaard wordt bij elke primipara (een vrouw die voor de eerste keer bevalt) een episiotomie (knip) gezet, met verdoving. Bij multipara’s eigenlijk niet, tenzij echt nodig. Als de baby geboren is, wordt deze direct afgenaveld en meegenomen naar de reanimatietafel voor verdere zorgen. Aan de vrouwen wordt gevraagd om aan hun tepels te draaien, om de uitdrijving van de placenta te bevorderen. Het beleid is hier namelijk actief, wat de placenta uitdrijving betreft. Er wordt, zoals ik al zei, direct Oxytocine gegeven, de baarmoeder wordt stevig gemasseerd en er wordt getrokken aan de navelstreng. Dat was wel even een paar keer knipperen met mijn ogen, aangezien ik heel anders gewend was van België, waar men meestal rustig afwacht. Maar goed, dat is hier het beleid. Wat ook totaal nieuw voor ons is, is het ‘schoonmaken’ van de baarmoeder nadien. Men gaat met een aantal gazen tussen een kogger (tang) geklemd naar binnen, tot aan de fundus (bovenste deel van de baarmoeder). Vervolgens geeft men tegendruk aan de buitenkant op de buik van de moeder, waar je dan ook echt die tang tegen aan voelt stoten. Ja, stoten, want echt zachtzinnig gaat dit niet. Het doet ook echt onwijs pijn, de vrouwen schreeuwen het soms uit. Maar op zich heeft het wel nut, alle klonters en eventuele placentaresten worden zo uitgedreven waardoor de baarmoeder goed kan samentrekken en snel evolueert naar zijn normale positie. In België is de hoogte van de baarmoeder ongeveer rond de navel als een vrouw net bevallen is, soms zelfs nog hoger. Hier echter al 1, soms zelfs twee vingers onder de navel, dankzij dat schoonmaken van de baarmoeder. Tja, het is het beleid hier, dus ook wij moeten er aan geloven!
De baby wordt dus op de reanimatietafel verzorgd, als je geluk hebt door een pediater, maar die is er niet altijd. Dus meestal eigenlijk gewoon door de persoon die er toevallig is. Aspireren doen ze hier met een heel handig dingetje, wat snel en effectief werkt, en minder beschadiging en irritatie geeft voor de baby. Zoals ik het ken wordt het namelijk met een aspiratiesonde gedaan, wat in sommige ziekenhuizen tot in de maag van het kindje wordt opgevoerd, om vervolgens uit te zuigen, wat de nodige complicaties kan geven. Deze aspiratiesondes hebben ze hier wel, maar worden echt in ernstige gevallen gebruikt, bijvoorbeeld bij dik meconiaal vruchtwater (wanneer het kindje in het vruchtwater heeft gepoept). Verder wordt het kindje afgedroogd en gewogen en krijgt het een naamarmbandje om. Het wordt nog even aan de moeder geshowt, om vervolgens naar de neonatologie te worden gebracht. Daar wordt het verder opgemeten en aangekleed en blijft daar vervolgens twee uur. Dus niks geen eerste belangrijke aanleggen voor borstvoeding of intieme eerste momenten met je kindje! Echter, de vrouwen hier lijken het gewoon, want ze kijken amper om naar hun pasgeboren zuigeling. Afgelopen week vroeg een vrouw wat het geslacht was, dus wij antwoordden dat het een meisje was. Haar gezicht betrok, want ze wilde een jongen, en vervolgens wilde ze het niet meer zien…
Na de bevalling komen de vrouwen terug in de arbeidskamer waar ze kunnen rusten (sommige vrouwen die nog moeten bevallen moeten dan hun bed afstaan) en verder worden geobserveerd voor ongeveer 2 uur. Daarna worden ze naar de materniteit gebracht, maar ik ben er nog niet achter hoe lang ze daar verblijven.
Ook doen ze hier onwijs veel sectio’s (keizersnedes). Waarschijnlijk omdat ze niet veel middelen hebben om te handelen bij ernstige risicosituaties tijdens de bevalling, een vacuüm of forceps hebben ze hier namelijk niet. Sectio’s gaan in principe wel hetzelfde zoals we ze kennen. Soms is er echter te weinig verdoving, waardoor de vrouw nog vanalles voelt..
Nou, dat is zo’n beetje de gang van zaken! Een hoop nieuwe indrukken dus in de eerste week. We hebben van woensdag tot zaterdag iedere dag 12 uur gewerkt, van 8 tot 8, met zijn drietjes. Echter in de morgen stond er steeds 1 iemand op de emergencia (om de vrouwen te onderzoeken), 1 iemand op de kraamafdeling en gynaecologie en 1 iemand op de arbeidskamer. ‘s Middags stonden we met zijn drietjes in de arbeidskamer. We hebben in de eerste vier dagen ontzettend veel gezien. Vrouwen bevallen hier aan de lopende band, maar er vinden ook veel curretages plaats. De vrouwen komen dan naar het ziekenhuis en zeggen dat ze denken dat ze een miskraam hebben. Echter hebben ze deze waarschijnlijk zelf opgewekt met daarvoor bestemde medicatie die gewoon te koop is in de apotheek (Cytotec). In feite is dit dus een soort anticonceptie, een abortus plegen. Anticonceptiepil en condooms zijn hier namelijk vrij duur en kunnen de mensen zich niet veroorloven. Daardoor zijn hier ook veel grande multiparas’s, ik heb de bevalling gedaan van een vrouw van 40 jaar voor haar 11e kind. Maar ook veel jonge meisjes, 15 jaar is geen uitzondering. Maar goed, we hebben dus al veel curretages gezien. Waar ik wel van geschrokken ben, is dat ik niet meer echt op kijk van een doodgeboren kindje… want ook dat komt hier heel erg veel voor. Zoveel, dat je er gewoon niet meer van schrikt. Er wordt ook totaal anders mee omgegaan dan ik gewend ben. De moeder krijgt het niet te zien, het wordt in een kartonnen doosje gestopt en naar de familie gebracht.
De laatste ‘mors in utero’ (dood kindje, maar nog in de baarmoeder) die ik zag was wel een beetje triest. De vrouw had pre-eclampsie, ze had een bloeddruk van 250/130 mmHg. Ze was opgenomen, maar ze wilde niet in het ziekenhuis blijven. Ze was dus gewoon vertrokken. Vervolgens kwam ze later op de emergencia met buikpijnklachten. Muriel onderzocht haar en trof een plankharde buik aan en kon geen harttonen horen. Diagnose: placentaloslating en dood kindje. De dokter werd onwijs kwaad op die vrouw, ze snapte niet waarom ze naar huis was gegaan, want als ze in het ziekenhuis was gebleven hadden ze dit kunnen voorkomen. Ze zei: zoek het maar uit, ik onderzoek je niet meer, ik doe niks meer bij je! Uiteindelijk is het een sectio geworden die wij alledrie hebben bijgewoond. De uterus (baarmoeder) zag er niet uit, hij was helemaal genecrotiseerd en zag dus helemaal zwart, wat een gevolg kan zijn van ernstige pre-eclampsie. Uiteindelijk hebben ze ook gelijk een hysterectomie uitgevoerd, ofwel de baarmoeder verwijderd. De vrouw verkeerde in kritieke toestand, ze moest eigenlijk ook bloed krijgen, maar er was verkeerd bloed besteld. Uiteindelijk is het volgens mij wel goed gekomen met die mevr.
Wat ook wel de moeite waard is om te vertellen is het volgende. Er kwam een vrouw binnen, volledige ontsluiting, klaar om te bevallen. De vroedvrouw toucheerde, en dacht een stuitje te voelen, met een uitpuilende anus. Echter toen het voorliggend deel steeds meer in de vulva verscheen, bleek het om een aangezichtsligging te gaan, en die uitpuilende anus bleek een mondje met opgezwollen lippen te zijn! Er was een klein beetje paniek, want het hoofdje zat behoorlijk klem. Uiteindelijk werd het geboren, maar het zág eruit.. het hele gezichtje was opgezwollen en beurs. Het kindje zelf was ook erg slecht en we stonden met 4 man rond de reanimatietafel om het kindje op gang te krijgen. Dan slaak je wel een zucht als het eindelijk zijn eerste schrei laat horen. We hebben al best veel slechte kindjes gezien en opgevangen, en de methodes om ze op gang te krijgen zijn anders dan we hebben geleerd. Ze geven hier harde klappen op de billetjes, wrijven stevig met een compres met alcohol over het ruggetje terwijl ze het kindje op de kop houden, of geven klappen op de zolen van de voetjes. In écht slechte gevallen wordt er geballoneerd en medicatie gegeven. Tot nu toe heeft het gelukkig steeds tot een voorlopig happy end geleid.
Een hoop nieuwe indrukken dus! In deze vier dagen hebben we veel gezien, geleerd en geassisteerd. De mensen zijn hier ontzettend lief en bezorgd en staan open om je alles te leren, beetje bij beetje. Daarom hebben we die eerste vier dagen vooral gekeken en georiënteerd. Vanaf maandag zijn we 24-uurs diensten gaan draaien, dus niet meer met zijn drietjes tegelijk. Dat betekent dus van 8 uur ’s morgens tot 8 uur de volgende ochtend. Ik was de eerste gelukkige, haha. Het was zwaar, maar het is te doen. Ik heb 3 bevallingen mogen doen, en 5 geassisteerde, waarvan 2 sectio’s’. We moeten bij de sectio’s trouwens instrumenteren en assisteren. Erg leuk om te doen en te leren, maar wel lastig om al die spaanse benamingen te onthouden van al die tangetjes, scharen, pincetten, etc..! Maar het is weer eens wat anders, normaal vang je alleen de baby op, maar nu help je ook de buik open te houden, afzuigen en help je met hechten.
Owja, nog 1 leuk verhaal, maar hierna stop ik ermee hoor! Ik kan wel een boek vol schrijven, haha. Een meisje, ik geloof een jaar of 18, lag bij ons op de arbeidskamer, voor de bevalling van een eerste kindje. Ze was de hele tijd al een beetje koppig, liet zich niet onderzoeken e.d. Toen de vroedvrouw het uiteindelijk voor elkaar kreeg om naar de harttonen te luisteren, vond ze de buik maar raar aanvoelen en kon ze de harttonen niet vinden. Vervolgens hoorden we ineens de typische schrei van een pasgeboren kindje. De vroedvrouw trok de dekens verder weg, en wat lag daar tussen de benen: een prachtig kind, nat en huilend. De vroedvrouw werd boos op die vrouw en gaf haar een klap, ze snapte niet dat ze dit haar kind aan kon doen, het had wel eens heel anders af kunnen lopen, etc.. De vrouw zei helemaal niks. Hoe bizar!
Nou, ik hoop dat jullie een beetje een indruk hebben gekregen van het ziekenhuis hier! We hebben het onwijs naar ons zin en hopen veel te leren hier, maar daar hoeven we ons denk ik niet echt druk over te maken. Wat ook erg leuk is, is dat de mensen hier altijd vrolijk en relaxed zijn. Niks rennen of stress, alles op zijn tijd. Ze hebben hier een goed gevoel voor humor, maken tussendoor de bevallingen salsa-moves en we mogen absoluut niet staan, zitten zul je! Ook steken de dokters niet onder stoelen of banken dat ze wel een beschuitje met je willen eten. We zijn hier een ware attractie, 3 blanke meisjes uit Holanda! Ja, holland kennen ze wel, van de kaas, en van de voetbal, alhoewel ze " van der sar, van basten en cocu" nauwelijks kunnen uitspreken, haha. Het is dus een relaxte manier van werken, en ook tijdens acute situaties blijven ze zo. Het zal wel moeten, met alles wat je hier mee maakt, anders wordt je helemaal gek.
Owja, ook een wereld van verschil: geen hierarchie!! Iedereen is hier gelijk. Sterker nog, doktors overleggen met studenten over behandelingen, vragen naar hun visie.. ik was bijna vergeten dat dat ook nog mogelijk was. Ze nemen ons overal mee naar toe en laten ons vanalles zien, we moeten ook echt vanalles van ze leren.
En aan ontspanning komen we ook wel toe hoor, we zijn tot nu toe alleen zondag vrij, maar misschien gaan we daar ook de zaterdag bij nemen. Afgelopen zondag zijn we heerlijk naar het strand geweest, uiteraard flink verbrand, maar heerlijk gerelaxed. Beter kan niet!

Ik hoop snel weer iets van me te laten horen!

Veel liefs,

Hester