Dinsdag 1 april 2008, Hospital Delfina Torres de Concha, Esmeraldas

08:00
De weeïge geur van bloed, zweet, vruchtwater en ontlasting dringt mijn neus binnen. Het is geen lekkere geur, maar een typische geur voor de verloskamer. Het zit in de doeken, in de meubelen en in onze uniformen. Ik ben er inmiddels aan gewend.

Als ik me nog maar net fatsoenlijk heb aangekleed voor de komende 24 uur, hoor ik in de verte een vrouw in baringsnood. Tien seconden later wordt deze vrouw in arbeid binnen gereden met de rolstoel. ‘Multipara, completa!’, wordt er geroepen. Voor mij het teken om deze dame zo snel mogelijk in de verloskamer te installeren. Enkele minuten later sta ik met een prachtige, gezonde jongen in mijn handen. Zo mag voor mij elke dag wel beginnen!

10:00
Het is onnatuurlijk stil in de verloskamer. De gelukkige moeder is inmiddels naar boven gebracht, naar de vrouwenzaal, om daar verder uit te rusten tot morgenochtend. Verder zijn er geen vrouwen meer die moeten bevallen, maar er liggen nog wel drie vrouwen te wachten op een keizersnede. Er wordt gevraagd of ik mee wil assisteren bij de keizersnedes omdat een van de artsen even wil uitrusten. Uiteraard wil ik dat, dat is beter dan niks doen! Ik schrob mijn handen (voor zo ver dat hier kan, met een gewoon stukje zeep) en kleed me steriel aan. De gynaecologe helpt me met het klaarleggen van de instrumenten. Na uitgebreid de buik te hebben ontsmet dekken we de patiënte steriel toe met de daarvoor bestemde doeken, ook al zou je niet zeggen dat deze doeken steriel zijn: ze zijn rafelig, met vlekken en verschoten van kleur. De gynaecologe begint met insnijden. Mijn taak is de instrumenten aangeven, de buikwonde openhouden en droogdeppen. Ik zie heel mooi hoe er laag voor laag tot de baarmoeder wordt gegaan. Nu wordt het even spannend, want het kind moet eruit. Echter gaat dit niet zo gemakkelijk en we proberen met man en macht het kind eruit te krijgen. Uiteindelijk voelen we het kindje als het ware losschieten en wordt er een meisje geboren. De gynaecologe navelt af en ik zuig het mondje uit. Het meisje wordt aan de pediater gegeven voor verdere zorgen. De placenta wordt verwijderd, de baarmoeder wordt schoongemaakt en de gynaecologe begint met het hechten, wat de meeste tijd van een keizersnede beslaat. Na deze keizersnede hou ik het voor gezien. Het leuk om te assisteren, maar mijn voorkeur ligt toch bij een normale bevalling!

12:30
Etenstijd! In België keek ik altijd uit naar een heerlijk broodje smos. Helaas kan ik dat hier wel op mijn buik schrijven. Rijst bepaalt hier de dag. Vandaag is het rijst met kip en een platano (gekookte groene banaan). Ik zet mijn bord (ja, het is nodig om je eigen bord, bestek en beker mee te nemen) neer bij de mevr. die het eten verzorgd en het eten wordt nog net niet op mijn bord gesmeten. Erg grappig om te zien! Iedereen eet hier trouwens enkel met een lepel (en handen). Snijden? Dat lukt ook best met een lepel. Tijdens het eten wordt er uiteraard weer veel gelachen.

14:30
Nog steeds geen vrouwen die moeten bevallen. Er wordt salsamuziek aangezet en ik wordt van mijn stoel getrokken om salsa te dansen! Het is natuurlijk geen gezicht, in mijn uniform, met haarnetje, op mijn crocs, maar een lol dat we hebben..

16:30
Otra vez etenstijd! Rijst, een stukje vis en iets paars. Mijn hart maakt een sprongetje als ik doorheb dat het een stukje rode biet is. Heerlijk, een stukje groente!

18:45
Er wordt eindelijk weer een vrouw binnen gereden, een primipara (vrouw die gaat bevallen van haar eerste kindje), met 9 cm ontsluiting. Van Jolanda, de vroedvrouw, mag ik de bevalling doen.
Het beleid is hier dat bij alle primipara’s standaard een knip wordt gezet, tenzij het echt niet nodig blijkt te zijn. Ik ben blij, want dit betekent dat ik ook mag hechten, iets wat ik nog erg moeilijk vind.
Om 19:15 wordt er een meisje geboren. Maar er is iets mis…. Het ziet in en in wit, is slap en ademt niet. Onmiddellijk navel ik af. We nemen het meisje mee naar de verzorgingstafel en wrijven het droog, geven het zuurstof en prikkelen het. Er wordt met een compres met alcohol flink over de rug gewreven. Het meisje wordt ondersteboven gehouden en krijg een paar flinke petsen op haar billetjes.. Plotseling, alsof iemand opeens het leven terugbrengt in het kindje, trekt ze een grimas en begint ze zachtjes te kreunen, de hartslag en ademhaling nemen toe. We gaan door met stimuleren, maar de kritieke fase is voorbij. Trillend op mijn benen loop ik terug naar de pasbevallen moeder om te kijken of de placenta al los zit. Het meisje huilt inmiddels goed door en ik voel de adrenaline die door mijn aderen raast, wat afzwakken. Jolanda helpt me verder met het hechten. De techniek op zich is niet moeilijk, maar wel om te zien wat nou precies allemaal aan elkaar hoort! Gelukkig lever ik mevr. af met een hele mooie hechting, waar ik best een beetje trots op ben.

20:00
Jolanda gaat naar huis, zij heeft geen nachtdienst. Echter zijn er ook geen studenten gynaecologie vannacht. Dat betekent dat ik alleen met een gynaecoloog sta. Gelukkig is er wel nog een student pediatrie die nachtdienst heeft en sta ik samen met twee hele leuke verpleegkundigen. Want ik weet, dat ik er deze nacht waarschijnlijk alleen voorsta, omdat de doktoren ’s nachts altijd gaan slapen en het overlaten aan de studenten… ( zie foto ). Ik wordt zenuwachtig bij de gedachte alleen al.

21:00

Ineens wordt het druk. Er worden drie vrouwen binnengebracht, 1 primipara en twee multipara’s. Alledrie vangen ze hun weeen liever naast het bed op (kruipend, bukkend, lopend, hurkend, steunend) dan dat ze in bed gaan liggen. Van alledrie maak ik het partogram op en vraag naar de nodige gegevens, zoals bloedgroep, of ze roken, hoeveel kinderen ze hebben, wanneer de datum van hun laatste menstruatie was, etc. Vaak weten ze een heleboel dingen niet en is het dan maar een beetje gokken hoeveel weken ze ongeveer zwanger zouden zijn.

Het spaans gaat gelukkig steeds beter en dus kan ik meestal alles wel invullen.

Bij alledrie de vrouwen luister ik naar de harttonen van de baby, controleer ik hoeveel contracties er per 10 minuten er zijn en controleer ik de ontsluiting. Bij een van de vrouwen zijn de harttonen niet echt goed, ze zijn erg laag. Ik zet het infuus vol open en blijf een kwartier lang de harttonen luisteren. Gelukkig beteren ze nu het infuus open staat. Trucje wat ik hier geleerd heb!

00:15

Het is stil op de afdeling, enkel het geschuifel en gekreun van de vrouwen in arbeid breken de stilte. De verpleegkundigen liggen te slapen, ook de dokter ligt te slapen. Het felle tl-licht in de arbeidskamer is het enige licht wat nog brandt.

Ook ik voel me moe en heb moeite met mijn ogen open houden. Ik besluit mijn ogen even dicht te doen.

Plotseling hoor ik het typische geluid van een vrouw die persdrang heeft. Mijn oren staan op scherp en opeens verdwijnt alle moeheid uit mijn lichaam. Ik toucheer en mijn oren hebben gelijk, mevr. is klaar om te bevallen, heeft volledige ontsluiting.

Ik installeer mevr. op het verlosbed en schreeuw ' equipo de parto' !! Ofwel: ik heb een bevallingspakket nodig! Gelukkig sliepen de verpleegkundigen en de student pediater nog niet erg diep en komen met de nodige spullen de verloskamer binnen. Even later wordt er een pracht van een meisje geboren. Mevr. is gelukkig gaaf gebleven, dat wil zeggen dat ze geen scheurtjes heeft, dus ik hoef niet te hechten. Terwijl ik mijn spullen opruim, keert de rust weer even terug.

Maar niet voor lang, want de volgende vrouw meldt me dat ze persdrang heeft. Deze bevalling gaat echter niet zo vlot als de vorige. Mevr. heeft geen goede perstechniek en het duurt lang voordat het hoofdje eindelijk zichtbaar wordt. Uiteindelijk wordt het geboren, een jongetje, slap en bleek. Ik zie dat het foute boel is en voor de 2e keer deze dienst doe ik er alles aan om leven in dit kindje te krijgen. Terwijl ik buiten een groep straathonden hoor vechten om een stuk eten, vecht ik samen met de student pediater voor het leven van een kind. Gelukkig wordt ons geduld beloond, na een tijdje begint het jongentje zelf te ademen.

02:15

Terug in de arbeidskamer schrijf ik de rapporten, in het spaans, en schrijf ik recepten uit. De dokter is nergens te bekennen en ik voel me onzeker. Heb ik het allemaal wel goed gedaan? Twee bevallingen, echt alleen gedaan, zelf het beleid bepaalt.. dit is mijn droom, dit is toch wat ik al zo lang wil? Maar waarom voelt het dan niet goed? De student pediater schrijft de gegevens van de kindjes neer en ziet aan me dat ik me er niet lekker bij voel. Hij stelt me gerust en zegt dat ik goed heb gehandeld. Trekt me van mijn stoel af voor een paar salsamoves. De onrust verdwijnt gelukkig een beetje.

05:00

De primipara in inmiddels ook klaar om te bevallen. Ik voel de adrenaline door mijn bloed razen, want zoals ik al eerder vertelde, is het hier het beleid om een knip te zetten. Dat betekent dus dat ik die ook moet hechten. Normaal zou ik dat leuk vinden, met een vroedvrouw achter me die me feedback geeft. Echter vannacht sta ik er alleen voor..

De bevalling zelf gaat gelukkig heel erg vlot. Er wordt een mooi meisje geboren die goed van zich laat horen.

Vol goede moed begin ik aan het hechten. Tips als: kleur bij kleur, laag voor laag, goed deppen, rustig blijven, pincet goed vasthouden, goed spreiden... vliegen door mijn hoofd. Ik heb geen flauw idee of ik het wel goed aan het doen ben, maar hou vol. Het zweet loopt uit mijn handschoenen, van mijn hoofd en over mijn rug. Ik ben stik nerveus.

Al met al ben ik pas na een uur klaar. De hechting ziet er niet uit, maar het is gelukkig wel goed dicht. De student pediater komt binnen en geeft me een schouderklopje. Hij zegt: voor alles moet een eerste keer zijn. Met de trillende handen keer ik terug naar de arbeidskamer.

06:15

Ik wil net het bevallingsverslag gaan schrijven als er een vrouw wordt binnen gereden met persdrang. Ik roep nog ´no pugar, no pugar!´, maar ze kan het echt niet meer houden. Terwijl ze op de verlostafel klimt wordt het hoofdje voor de helft al geboren. Ik heb geen tijd meer om handschoenen aan te trekken en vang het kindje met blote handen op. Het is een jongetje, wel een beetje te klein, maar gezond. De vrouw en ik moeten alletwee lachen, van geluk, en om de hele situatie.

06:30

Terug in de arbeiskamer zijn er opnieuw twee vrouwen in arbeid binnen gebracht. Ze zijn erg expressief en doen er alles aan om mijn aandacht te trekken. Echter moet ik ook de bevallingsverslagen schrijven. Ik besluit om daar eerst aan te beginnen, en me dan verder over de vrouwen te ontfermen. Dit gaat echter niet van een leien dakje. Een van de vrouwen, is eigenlijk een meisje van 16 jaar en schreeuwt het hele ziekenhuis bij elkaar. Ze laat zich van het bed vallen, opent haar benen niet als ik haar wil onderzoeken, en wordt vervolgens kwaad als ik dan bij haar weg loop. Uiteindelijk heeft ze door dat het allemaal geen zin heeft en werkt ze een beetje mee. Het is dat ik engelengeduld heb, maar het borrelde toch flink vanbinnen hoor. Maar goed, ik probeer altijd rustig te blijven en daarmee ook de vrouwen rustig te krijgen.

7:30

De bevallingsverslagen zijn geschreven. Nog een halfuurtje en dan komt Muriel mij aflossen. Wat zal ik blij zijn als deze dienst er op zit! Ik hoop stiekem dat het 16-jarige meisje niet vóór 8 uur volledige ontsluiting heeft, want ik ben echt kapot.

De andere vrouw in arbeid roept me bij zich en vraagt of ik haar stuitje weer even wil masseren tijdens de contracties. Ze pakt me vast en ik kom voorlopig niet meer weg bij dat bed. Ze vraagt: ´doctora, por favor, tu haces mi parto?´ Wat betekent: doe jij mijn bevalling? Ik antwoord dat ik om 8 uur naar huis ga, maar dat er een andere lieve vroedvrouw komt. Ze pakt me nog steviger beet en schreeuwt: ´no, no, doctora, yo no puedo, yo no wanto, yo no quiero!´ Ofterwijl: nee, dat wil ik niet, blijf alstublieft! Ik voel me bijna schuldig.

7:50

Opeens hoor ik iets druppen en ruik ik iets vies. Ik ga kijken bij het 16-jarige meisje en zie dat ze in het bed heeft geplast en gepoept. Ze kijkt me verontwaardigt aan. Ik besluit haar nog 1 x te onderzoeken, en wat blijkt, ze heeft volledige ontsluiting...

Ik installeer haar op de verlostafel. Gelukkig komt even later Muriel binnen. Wat ben ik blij om een bekend gezicht te zien. Echter sta ik al met mijn steriele handschoenen aan en begeleid ik verder de bevalling. Echter het hoofdje wordt maar niet goed ontwikkeld, het zit klem. Ondertussen stroomt de verloskamer vol met doktoren, studenten, verpleegkundigen, die aan hun dienst gaan beginnen. Er wordt met man en macht op de buik geduwd om het te bevorderen, maar het helpt allemaal bitter weinig. Dit is een indicatie voor een episiotomie, een knip, gaat er door mijn hoofd. Een van de doktoren die inmiddels ook is binnen gekomen kan blijkbaar mijn gedachten lezen en zegt: zet maar, zet maar een epi! Ik knip, en het hoofdje wordt daarna gelukkig vrij snel geboren. Nu de schouders nog, gelukkig gaan die ook vlot. Maar wat een groot, zwaar kind zeg! Muriel neemt het kind mee voor de eerste zorgen, een jongetje is het. Het weegt maar liefst 4.600 kg!

Ik kijk met smekende ogen naar Muriel of zij misschien geen zin heeft om te hechten. Alles leuk en aardig, ik vind hechten hartstikke leuk, maar na 24 uur werken heb ik het toch wel een beetje gehad. Plus dat er ook nog eens een mannetje of 8 op mijn handen staan te kijken...

Toch doe ik het zelf, gelukkig krijg ik hulp van Daisy, de vroedvrouw waar Muriel altijd mee samen werkt. Tijdens het hechten klaagt het meisje dat ze zo´n honger heeft, dat ze zo´n dorst heeft, dat ze zo moe is.. ik denk bij mezelf: tja, ik zit hier ook niet voor mijn lol jou te hechten meisje, ik had ook al in bed kunnen liggen. Maar dat zeg ik natuurlijk niet en antwoord dat ik bijna klaar ben, dat ze nog even moet volhouden en dat ze dan lekker kan uitrusten.

10:30

Eindelijk lig ik in mijn bed. Ik kan echter de slaap niet vatten. Wat een nacht was dat zeg! Telkens als ik mijn ogen dicht doe, speelt alles als een film voor mijn ogen weer af. Ik blijf onrustig, heb ik alles wel goed gedaan? Ben ik niets vergeten? Heb ik alles wel goed genoteerd? Zou die hechting niet gaan infecteren?

Ik besef wat een grote verantwoordelijkheid je hebt als verloskundige en dat je niets van te voreb kunt weten, dat je moet handelen op het moment zelf.

Dit is mijn droom, mijn vak waar ik al zo lang naar uitkijk. Maar voorlopig toch geen nachten meer zonder een dokter of vroedvrouw in de buurt!