Feels like home

Hola a todos!
Na een fantastische uitvoering van harmonie Voorwaarts (foto’s http://www.harmonievoorwaarts.nl/) ging ik, tevreden, met een speldje op gespeld vanwege mijn 12,5-jarig jubileum, naar huis. En daar stond mij een ongelofelijk moeilijke opgave te wachten. Het inpakken van mijn tas. Ik had nog tot half 4 ’s nachts, want dan zouden we vertrekken richting Schiphol.

Wat neem je allemaal mee als je een half jaar weggaat? Waarvan je 4 maanden zult stage lopen, en twee maanden zult backpacken? Ik had werkelijk geen flauw idee. Wetende dat Ecuador ongeveer het meest veelzijdige land is wat klimaat betreft, maakte het niet makkelijker.
Tijdens het pakken van mijn spullen- gewoon, lukraak, zonder enig ‘plan’ van wat wel, wat niet- kwam ik pas tot het besef dat ik dus écht voor een half jaar van huis zou zijn. Opeens overvielen gevoelens van twijfel en angst me. Wat bezielt me eigenlijk in godsnaam om weer terug te gaan, hoe was ik ooit op het idee gekomen? Waarom laat ik iedereen die me lief is, achter voor 6 maanden?
Raar was dat, dat ik daar enkele uren voor vertrek door overvallen werd. Maar goed, op dat moment wist ik natuurlijk dat ik toch zou gaan. Dus na het emotionele afscheid met papa en mama liep ik alleen naar de douane. Waar ik, hoe kant het ook anders, er tussenuit gepikt werd. Ik was vergeten dat ik nog een soort knutselpakket in mijn laptoptas had zitten, waar drie scharen tussen zaten. En aangezien ik er zeer gevaarlijk uit zie, alsof ik iemand iets aan zou kunnen doen… haha! Toch voldeden er twee aan de zogenaamde eisen en mochten deze mee naar Ecuador. Ik wist nu in ieder geval zeker dat ik zeker en vast mijn nagels zou kunnen knippen. Er achteraan bedacht ik me dat een nagelknipper wel handiger was geweest, maar goed, je kan niet alles hebben!
De vlucht naar Madrid ging snel, integendeel tot het ‘overstappen’ . Man, wat een groot vliegveld! Mijn voeten voelden alsof ik 5 km had gelopen. Wat natuurlijk onmogelijk is, maar toch.
De vlucht vanaf Madrid naar Quito duurde lang. Erg lang, En vooral… saai! Reizen in je eentje is echt super saai. De dropjes van Oma gekregen zaten in mijn tas en dat was een goed gespreksonderwerp met de Ecuadoriaan naast me. Doch hou je dat geen tien uur vol, alleen praten over Hollandse drop. Dus de resterende 9 3/4 uur hield ik me voornamelijk bezig met het uitzicht (wolken, water, bergen), het vliegtuigeten (vies) en alle mensen die zich waagden aan het vliegtuigtoilet ( 1 meter van mij verwijderd).
Eindelijk werd de landing ingezet en vlogen we rakelings over de bergen, daarna tussen de bergen, daarna over de huizen, en daarna ongeveer tussen de huizen. Het vliegveld van Quito ligt letterlijk tussen de bergen, met een korte landingsbaan, vandaar. Het applaus wat volgde gaf aan dat we veilig waren geland. Toch een geruststelling! (zeker nu ikweet van het vliegtuigongeluk op Schiphol..)
Snel door de douane en bagage bij elkaar zoeken. Bepakt en bezakt (oke, ik wist dan wel niet WAT ik moest meenemen, maar wel dat er in totaal 46 kg mee mocht , dus het was voornamelijk VEEL) liep ik richting uitgang waar een welkomstcomité op me stond te wachten, officieel met een bordje met ‘Hester van den Hummel’ er op. :)
De rit in de taxi op weg naar het hostel voelde vreemd. Aangenaam vreemd. Alsof ik er gisteren nog had gelopen, terwijl dat toch echt een dik half jaar geleden was. Mijn gevoelens van de avond ervoor waren totaal verdwenen. Sterker nog: het voelde goed. Het voelde goed om weer terug te zijn.
De volgende dag wilde ik me laten inschrijven als ‘vreemdeling’, dit moet namelijk binnen 30 dagen na aankomst gebeuren. Dus ik met de taxi op weg naar het betreffende adres. Het zag er maar stilletjes uit en ik zei nog voor de grap tegen de chauffeur: ze zijn zeker elders carnaval aan het vieren. Dat bleek dus inderdaad zo te zijn, alles zat potdicht. Helaas pindakaas. Daarom ga ik aankomende maandag terug naar Quito om me alsnog te laten registreren.
Daarna gelijk de bus naar Esmeraldas gepakt, die 7 uur duurde, bijna de helft van mijn vliegreis. Het heeft veel geregend de laatste weken hier in Ecuador, wat maakt dat sommige stukken weg totaal zijn weggevaagd of verzakt. Wat de busrit, met zijn hoge snelheid door de haarspeldbochten langs het ravijn, een extra spannend tintje gaf. In ieder geval niet saai. Onderweg genoot ik van het landschap: eerst reden we door de bergen, rotsig, tussen de wolken, vochtig en klam. Daarna volgde een onvoorstelbaar mooie groene oase en verdwijnt de misselijkheid van het roekeloos rijden door de bergen. Het leek alsof we door een soort woud met reuzenboerenkolen en reuzenbroccoli´s reden. Ik zag condors hoog vliegen en mooie bloemen waar ik de naam niet van weet. Ik zag bananenbomen totdat ze voor mijn ogen tolden, zo veel. En het werd warmer. Om uiteindelijk bijna uit mijn spijkerbroek te zweten.
Onderweg besluit ik dat ik een appartementje probeer te zoeken in Atacames. Vorig jaar verbleef ik in hostal Kennedy in Esmeraldas, wat zeer goed verzorgd en veilig was, maar ook erg duur bleek voor Ecuadoriaanse begrippen. Volgens de vrienden die we vorig jaar hebben gemaakt konden we voor veel goedkoper een appartementje krijgen. Met die gedachte wilde ik het in Atacames proberen. Atacames is een toeristische stadje op ongeveer een half uur rijden (oke, een uur met de bus) vanaf Esmeraldas (en dus het ziekenhuis). Inmiddels heb ik die ´tocht´ al een aantal keren gemaakt en het valt reuze mee.

Eenmaal aangekomen in Atacames, rond 9 uur ´s avonds, wist ik niet wat ik meemaakte. Ik was eigenlijk al weer een beetje ´vergeten´ dat het Carnaval was. Wat een mensen bij elkaar! En wat een totale chaos van drank, water en schuim. Ja, drank in overvloed. Ja, water ook in overvloed. Wie je ook bent, je wordt natgegooid. Wat dan weer best lekker was in mijn zweetspijkerbroek. En ja, schuim. Om het even wordt je onder het gekleurde schuim gespoten (met als resultaat mooie vlekken die je er niet meer uitkrijgt, haha!). Het was erg leuk om mee te maken, helaas heb ik er geen foto´s van (en misschien maar goed ook, gezien het waterballet).

De volgende dag ben ik op zoek gegaan naar een appartementje. En ik heb iets gevonden wat helemaal naar mijn zin is! Aan het strand, maar rustig gelegen, doch niet afgelegen of gevaarlijk. Aan de ene kant kijk ik uit op de groene oase van bergen, aan de andere kant kijk ik uit op het strand. Slaapkamer,badkamer,keuken, tv,koelkast, alles is er. Echt een heerlijk plekje waar ik heel blij mee ben. Ik heb zelfs warm water!! JIPPIE! Na een grote schoonmaak (aangezien de keukendeurkastjes zo aan elkaar geplakt waren dat het glas bijna brak toen ik er toch eentje open had gekregen) voelt het echt als mijn stekkie.

De afgelopen dagen heb ik rustig aan gedaan en voornamelijk dingen geregeld. Zo ben ik naar het ziekenhuis geweest, wat héél erg leuk was. Ik had niet verwacht dat zoveel mensen me nog zouden herkennen. Ze pakten me beet en werden bijna gek toen ik zei dat ik voor 6 maanden zou blijven. Ik voel me hier dus heel erg welkom,hihi. Ook het weerzien met Yolanda (de verloskundige waar ik de vorige keer steeds mee heb samengewerkt) was geweldig. We konden maar niet ophouden met lachen en ze kon me bijna niet los laten. De formaliteiten om te beginnen met mijn stage laten nog even op zich wachten, maar dat komt wel goed. Ik hoop volgende week te kunnen beginnen.

Tot die tijd vermaak ik me goed, met het strand, de zee, het eten en de mensen hier. Herinneringen vervagen en ik was bijna vergeten hoe heerlijk het hier was. ´s Ochtends wakker worden van het geluid van de zee. Daarna aangenaam vertoeven (en natuurlijk onaangenaam verbranden) op het strand. ´s Avonds heerlijk eten, inmiddels heb ik alle dingen die ik waanzinnig lekker vond en zo miste in Nederland, allemaal gegeten en gedronken. Ja, het voelt goed. Het voelt goed om weer terug te zijn. It feels like home.

Tot snel!

Veel liefs,

Hester

P.S. voor degene die het écht willen weten: ja, ik zit er weer onder. Onder de muggenbulten natuurlijk! ;)

Wakker worden

Lieve geïnteresseerden,

"Reizen is vooral een manier om wakker te worden: de hitte voelt anders, de kou is niet als thuis, de mensen klinken en ruiken anders. Reizen is alle zintuigen schoonwassen en afstoffen. Een heuse ijsbreker waarmee vastgevroren gevoelens een aangekoekte gedachten los worden gewrikt."

Nog één nachtje slapen en dan is het écht (weer) zover: ik vertrek voor een half jaar naar Ecuador.

Na mijn vorige stage (februari 2008) in het ziekenhuis Delfina Torres de Concha bleef ik met een naar gevoel rondlopen. Toen ik weer terug in 'Holanda' was, had ik dan ook flink de tijd nodig om te wennen. Toch bleef dat gevoel aan mij knagen. Ik wilde écht iets gaan betekenen voor de mensen daar, voor het ziekenhuis. Ik was daar tijdens mijn eerste stage vooral voor mijzelf geweest, om zelf te leren: bevallingen doen, hechten, assisteren bij keizersnedes, abortussen, etc.

Kon ik niet, nu ik de taal sprak (spaans), nu ik het ziekenhuis kende, nu ik de mensen daar kende, kon ik niet nog eens terug gaan? Ik wil geen wereldverbeteraar zijn, maar kon ik dan echt niets meer voor die mensen betekenen?

Toch wel!

De Hogeschool Zeeland gaf mij deze kans en die heb ik met beide handen aangenomen.

Ik zal dus in precies hetzelfde ziekenhuis stage gaan lopen. Wat deze stage precies gaat inhouden, is nog even vaag. In principe wordt het geen verloskundige stage, omdat ik dat vorig jaar al heb gedaan. Maar het is even afwachten waar ze in het ziekenhuis de meeste handjes nodig hebben!

Ook hoop ik gedurende mijn stage een onderzoek te kunnen doen in het kader van mijn afstuderen.

En als laatste zal ik twee maanden samen met Karen (op dit moment in Peru, voor haar adres ga naar 'links') gaan backpacken door Ecuador!

De afgelopen week ben ik druk geweest met voorbereidingen treffen voor mijn vertrek, veel afscheid nemen, niet leuk :( , maar ook voor het jaarlijks concert van Harmonie Voorwaarts wat vanavond plaatsvindt om 19:30 in 'de Couburg' in Koudekerke. Voor dit concert ben ik thuis gebleven, want ik had in principe al een maand eerder kunnen starten met stage. Echter wilde ik dit gewoon niet missen!!

Ook mama en Anja zijn druk bezig geweest met mijn stagepakken:

Het was een hele klus maar het resultaat is mooi!! Anja, hierbij wil ik je nogmaals hééééél hartelijk bedanken!!!!

Ik hoop jullie vlug te kunnen updaten met een nieuw bericht.

Eenmaal aangekomen in Quito (ik land om 17:10 lokale tijd) ga ik eerst lekker slapen en de volgende dag allerlei dingen regelen omtrent visum, stage, etc.

Ik zal jullie allemaal missen! En dit helemaal:

Veel Liefs,

Hes