Blind-date met directeur?!

Hola!

Na twee weken chillen werd het toch wel eens tijd om iets te gaan doen. Ik moet zeggen dat mijn handen ook lichtelijk begonnen te jeuken. Elke dag naar het strand is leuk, maar geeft niet echt voldoening.

Dus, afgelopen maandag, op naar het ziekenhuis. Daar heb ik samen met Muriel en wat hulp van de studenten daar, een formele spaanse brief opgesteld, gericht aan de directeur. Direct in een internetcafétje uitgetypt en terug naar het ziekenhuis om me met deze brief te introduceren bij de directie. Helaas, de directeur was vandaag niet in huis. Woensdag, kom dan maar terug, in de middag. Oke, ik zal woensdag terug komen.

Dit is niet de bus waarmee ik naar het ziekenhuis reis!

´s Maandags nog even in het ziekenhuis ´rondgehangen´, voornamelijk op de verloskamers. Daisy, één van de verloskundigen, vroeg of ik morgen niet wilde komen ´helpen´. Dat wilde ik maar al te graag. En dus stond ik dinsdagmorgen om 8 uur paraat. En dat was maar goed ook. Wat een drukte. Het was een chaotisch tafereel van zuchtende, puffende, steunende vrouwen, als een schilderij van Rembrandt, opgesmukt met hier en daar een plasje bloed, een plasje vruchtwater, een plasje braaksel. Oke, handschoenen aan en gaan met die banaan.

Het was de ene bevalling na de andere, het hield maar niet op. En ik vond het geweldig. Een flinke stroom geluk overspoelde me toen ik een blakend gezond meisje in mijn handen had. Yes, ik kon het nog, na toch bijna 9 maanden geen bevalling te hebben begeleid, dacht ik. Maar ook yes, dit is het, dit is wat ik écht wil. Dit is mijn ding.

Normaal gezien zat de dienst er om 10 uur ´s avonds op, maar vanwege ´mucho trabajo´ (veel werk) werd dat half 12. Ik wilde met de taxi naar huis, ik was kapot, maar voldaan. Dat feest ging niet door, het was veel te gevaarlijk als ik nu nog alleen naar Atacames zou gaan. Nee hoor, je blijft maar gewoon hier slapen. Kom, ik breng je naar mijn huis. En zo kwam het, dat ik in het bed van een student haast direct in slaap viel. ´s Ochtends werd ik om half 7 gewekt en wist ik even niet waar ik was. Daarna snel de bus gepakt naar Atacames en mijn eigen bedje in gedoken. Niet voor lang, ik had echter een afspraak met de directeur, ´in de middag´ .

Dus ik stond na nog 4 uurtjes te hebben geslapen, braaf te wachten bij de directie. Gek dat ik nooit naar mijn voorgevoel luister. Die vertelde me namelijk, toen ik mezelf bij elkaar raapte om op te staan, dat de directeur en vandaag ook niet zou zijn. En inderdaad, de directeur was er vandaag weer niet. Kom morgen maar terug. Oke, ik zal morgen terug komen. Geen probleem! Flexibel zijn is een goede keuze.

Straatbeeld Esmeraldas

Donderdagmorgen stond ik om 8 uur weer paraat in het ziekenhuis, dit keer werkte ik samen met verloskundige Yolanda, de vroedvrouw waar ik mijn vorige stage steeds mee heb samen gewerkt. We haalden herinneringen op, haalden een ijsje en haalden slechts 1 kindje gezond en wel op de wereld. Het was een rustige dienst. Een wereld van verschil vergeleken met de dag ervoor. Maar het was oke, want Yolanda en ik waren beiden niet echt fit. Keelpijn, lichte koorts, hoesten... Normaal zouden we tot 10 uur ´s avonds werken maar we besloten er 8 uur van te maken, het was toch zo rustig. Ondertussen ben ik nog naar de directie geweest, en hoera, alles bleek geregeld te zijn en ik hoefde me geen zorgen te maken. Welkom in ons ziekenhuis, doe je best, en ga ervoor! Verbouwereerd liep ik terug naar de verloskamers, ik had alsnog de directeur niet gesproken, maar de señora die me ontving had mijn brief en mijn kopie van mijn paspoort in haar handen. Wetende dat dit zuid-amerika is, dat dit Ecuador is, besloot ik me er verder ook niet druk over te maken. Voorlopig zou ik nog even op de verloskamers blijven, later zou ik verhuizen naar neonatologie en pediatrie.

Het werd geen 8 uur ´s avonds. Het werd 10 uur. Om 7 uur besloten er vier vrouwen dat hun kind er NU direct uit moest worden gepoept. Werk aan de winkel dus. Maar goed werk. Om 11 uur ´s avonds was ik weer terug in Atacames en sliep ik vrijwel direct.

De volgende dag, gisteren (vrijdag) was het tijd voor strand.

Nee, twee weken op het strand liggen geeft geen voldoening. Doch een dagje strand na X aanal bevalling te hebben gedaan, geeft zó veel voldoening. Wat een genot! ´s Avonds heb ik mijn beentjes van de vloer gegooid op de salsa-bachata-merengue-reggaeton klanken.

Vandaag wederom een vrije dag, en het is mooi weer, dus raad eens wat ik ga doen.. ;) maar vanavond op tijd naar bed, want morgen staat mij een 24 uurs dienst te wachten. Ik ben benieuwd wat deze dienst mij weer zal brengen!

Stappen met Muriel en Gladys

Veel liefs,

hes