Lieve allemaal,
Terwijl bij jullie in Nederland Pasen en Koninginnedag gevierd werd, werd er hier in Ecuador ook het nodige afgefeest. (BTW: wat op Koninginnedag is gebeurd was wereldnieuws, het is zelfs op het nieuws geweest hier in Ecuador! Vreselijk, ik heb de filmpjes bekeken op YouTube. )
Pasen valt hier onder de naam ‘Semana Santa’ . En dat heb ik geweten! Vanaf de donderdag voor Pasen was het één grote chaos in Atacames, die duurde tot dinsdag. Het leek wel of heel Ecuador was uitgerukt naar Atacames, zo ongelofelijk druk was het. De hotels en bars deden in ieder geval goede zaken! Ik moest de zaterdag zelf werken, 24 uur, en ook in het ziekenhuis kon je merken dat het ‘Semana Santa’ was. Nee, er waren geen paaseieren verstopt en er was geen PalmPasen-optocht. Wel lag de Emergencia vol met dronkenlappen. Geniet ik tijdens de paasdagen in Nederland van een uitgebreid paasontbijt, geniet men hier van alcohol. Toen ik de volgende ochtend terug kwam in Atacames was het nog steeds druk. Ik kon nu letterlijk over de koppen heen lopen; er lagen dronkenlappen her en der op straat verspreid, hun roes uit te slapen! * semana santa*
‘Semana Santa’ was nog niet voorbij of het volgende festijn drong zich aan. Al eerder heb ik verteld over de presidentsverkiezingen die hier gaande waren. Na Pasen waren de promotie-optochten nog heftiger en uitbundiger. Reed er eerst slechts één optocht per dag door de straten, nu reden er zeker 5-7 verschillende optochten per dag door de straten. Allemaal met maar één doel: met mooie praatjes, harde muziek, T-shirts en vlaggen zoveel mogelijk mensen zo ver krijgen om hen op jouw partij te laten stemmen. De laatste week voor de verkiezingen (26 april was de grote dag) werden er naast optochten ook podia opgezet om daar mooie praatjes te houden. Zo ben ik naar één zo’n festijn geweest en ik wist werkelijk waar niet wat ik zag. Schaars geklede meiden huppelden rond op het podium en zongen af en toe een liedje, waarvan de tekst voornamelijk bestond uit ‘stem op ons, stem op ons, stem op ons!’ Diezelfde meisjes gooiden vlaggen, T-shirts, ballen, petten en posters het publiek in. De mensen werden gek, er werd gewoon geduwd, gekrabt en gevochten voor zo’n stom T-shirt! Ik was benieuwd wat er met de blenders, tosti-apparaten en mixers die op het podium stonden ging gebeuren. Af en toe hield de leider van de partij een toespraak, wat meer leek op een gebiedende preek. ‘Jullie moeten op mij stemmen, want ik ben de persoon die alles gaat veranderen, ik zal zorgen voor een betere toekomst voor Atacames, ik ga hier alles beter maken voor iedereen!’ Zeer duidelijk dus wát er precies ging veranderen in de toekomst voor iedereen. Ahum. Vervolgens hield hij één van de blenders hoog in de lucht en schreeuwde hij:’Wie gaat er op mij stemmen? Wie o wie??!’ De mensen werden ‘loco’ bij het aanzien van de blender, iedereen drong naar voren met zijn handen in de lucht en riep: ‘Si, si, si, siiiiiiiiiii!!’ Wat volgde was nog meer gedrang, gekrab en geduw want iedereen wilde die blender wel hebben. En ook de mixers en tosti-apparaten werden zo uitgedeeld. Ik stond er met open mond naar te kijken. Alsof je met keukenapparaten de mensen zo ver kunt krijgen om op jou te gaan stemmen. Maar de meeste mensen denken hier schijnbaar wel zo: ‘jeetje, wat aardig zeg, ik krijg gewoon een blender, nou, ik ga maar op hem stemmen, wie weet wat ik nog meer krijg!’Het volgende waar ik me over verbaasde was het bijna uitgestorven Atacames in het weekend van de stemmingen. Het deed gewoon raar aan, het altijd rumoerige, drukke, feestende Atacames, was nu leeg, stil en dicht. Ik begreep er niks van. Uiteindelijk kwam ik erachter dat dit ‘Ley Seca’ heet. De drie dagen vóór de verkiezingen mag niemand ook maar één druppel alcohol drinken. Doe je dat wel en komt de politie erachter, dan wordt je in de gevangenis gegooid voor 22 dagen. Ik kon die dag dus genieten van een rustig dagje strand zonder reggaeton muziek op de achtergrond. De zaterdagavond voor de verkiezingen was er elk half uur op TV een uitgebreide uitleg over ‘hoe’ je moest stemmen. Waar moet je heen, wat moet je laten zien, hoe vul je het formulier in, etc.. Stemmen in Ecuador blijkt niet eenvoudig te zijn. Elvis vertelde me dat kinderen al jong worden meegenomen naar het stembureau, om te laten zien hoe het in zijn werk gaat. Ik viel van de ene verbazing in de andere. Zo liet ik me ook vertellen dat wanneer je niet stemt, je niet kunt werken. Na het stemmen krijg je namelijk een gedrukt kaartje, met je naam en de datum erop. Als je ergens gaat solliciteren, moet je dit kaartje kunnen laten zien. En alleen jijzelf kan stemmen, volmachten kennen ze hier niet. Het stemmen zelf op de bewuste zondag leek een soort feestje. Samen met Elvis ging ik naar de plaatselijke school ‘Estrella del Mar’, die op deze dag functioneerde als stembureau. Overal kon je eten kopen, drinken werd uitgedeeld. Uiteraard was er ook muziek, zoals gewoonlijk! En een grote drukte. Na een half uurtje had Elvis gestemd, en kon hij –als hij dat wilde- voor 25 cent het kaartje direct laten plastificeren. De dagen na de verkiezingen stonden uiteraard in het teken van de uitslag. En het is nog steeds het gesprek van de dag.
Ik moet jullie ook vertellen dat ik een nieuwe huisgenoot erbij heb. Het is een erg dominant mannetje, een ‘negrito’. En hij vreet de oren van mijn kop! Het was namelijk zo. Een poos geleden liep ik vanaf de bus ’s avonds naar huis, toen ik ergens een soort gepiep hoorde. Je moet weten dat ik als kind al gesneuvelde vogeltjes in mijn jaszak mee naar huis nam, kikkers een veilige thuisbasis gaf in onze vijver en afgelopen jaar heb ik zelfs nog een egeltje gered van de verdrinkingsdood. Dus ik zou geen Hester heten als ik niet zo willen weten waar dit gepiep vandaan kwam. En daar lag het hoor, het scharminkeltje, in de goot, rillend, nattig, vies en mager, met grote ogen. Ik dacht:’ oh gossie, keesje, wat moet ik nou met jou? Ik kan wel voor je gaan zorgen maar hoe moet het dan verder als ik naar huis ga, terug naar Nederland?’ Maar ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om dat zielige hoopje poes achter te laten. En dus nam ik het mee naar huis, maakte het schoon, wreef het warm, gaf het melk. De volgende dag kocht ik brokjes. Maar het zielige hoopje poes wilde niets weten van eten, laat staan drinken.

* katje 1*

En het zocht rare plekjes op, zat bijvoorbeeld in de natte douche, achter de wc, achter de koelkast. Voor mij geen goed teken, maar ik deed wat ik kon. Toen ik op een avond thuis kwam, lag het midden in de kamer op de grond met wijd open ogen. Ik zag direct dat het foute boel was. Het heeft nog vijf minuten in mijn armen gelegen terwijl de tranen over mijn wangen biggelden. Dat je na slechts vijf dagen al gehecht kunt raken aan zo’n scharminkeltje. Het heeft een rustige plek gekregen op het strand. Schrik niet, op een plek waar geen toeristen komen en ik heb diep gegraven :) Maar goed, mijn vriendje Elvis hier, vond het zo ontzettend zielig voor mij, dat hij de volgende dag met een nieuw katje op de stoep stond. Hij begreep niet gelijk dat ik hier eigenlijk niet zo blij mee was, dat het niet zo makkelijk gaat. Niet van: nou, er gaat eentje

* katje 2, speels!*

dood, nou, dan halen we toch gewoon een nieuwe en dan is alles weer goed! Maar uiteraard kon ik ook dit katje weer niet weigeren. Dit ventje was er in ieder geval een stuk beter een toe, was ook niet van de straat geplukt maar netjes uit een nestje. En vanaf dag 1 zindelijk! Dus nu heb ik er een gezellig, speels huisgenootje bij. Die echt de oren van mijn kop eet, maar dan ook echt alles, rijst, brood, vlees, vis, kip. Gelukkig kent hij het Nederlandse woord ‘FOEI!’ al heel goed. * katje 2, lust alles en heeft altijd honger *
Ondertussen ben ik alweer bijna 2,5 maand van huis. Nog steeds blijf ik genieten dit land, nog steeds blijf ik me verbazen. Ik geniet bijvoorbeeld als ik ’s avonds vuurvliegjes zie, als kleine lichtjes die dansen in het donker. Minder hou ik van de kakkerlakken, minstens 5 cm groot en zo vlug als de wind. Of van de muggen die het altijd op mij hebben voorzien. Even 5 minuten buiten zonder DEET en ik wordt direct gestraft.

* 6 bulten in 6 minuten*

Meer geniet ik van het heerlijke eten hier, van het zeebanket en van het onbespoten groente en fruit, puur natuur. * spinazie schoonmaken *

* markt met limoenen, paprika´s, kokos, groene bananen..*

Het is een waar uitje als ik weer naar de markt kan. Het is een echte markt, waar geschreeuwd en gesmeten wordt.

* kip, het meest veelzijdige stukje vlees*

Waar het vlees aan haken hangt en waar wordt gerekend in ‘libras’, niet in grammen of kilo’s.

* mag het een onsje meer zijn?*

En waar je levende kuikentjes zo kunt kopen, om ze zelf vet te mesten tot een dikke kip en vervolgens ook zelf te slachten.

* tis zonde*

Ook ben ik er nu aan gewend dat je hier overal warm eten op straat kunt kopen. Nog leuker is dat ik van dit eten niet ziek wordt, terwijl ik van versverpakte, gekoelde kipfilet die vervolgens goed gebraad is, al menigmaal ziek ben geworden in Nederland. Helaas ben ik hier al wel een paar keer ziek geweest, doch niet van het eten. Nee, van het water. Het water is hier namelijk niet schoon en dus drink ik het ook niet. Je denkt nu vast: hoe wordt je dan toch ziek door het water? Wel, simpelweg doordat ik water nodig heb om me te wassen, mijn hele lijf. Dit heeft nu al drie keer geleid tot een flinke blaasontsteking. Iets waar ik in Nederland al gevoelig voor ben, maar hier drie keer zo erg.

* lekker schoon water!*

Wat ik netzoals het water ook minder vind, is dat men hier alles op straat gooit. Vanuit de bus, vanuit de taxi, vanuit je eigen raam, het maakt niet uit. Smijt het maar op straat, in de goot, in de berm of in de rivier. Botten, plastic afval, blikjes, eten wat je niet meer hoeft, alles. Geen wonder dat die kakkerlakken hier een afmeting hebben van minstens 5 cm.Waar ik dan weer wél van geniet is als ik het pakketje wat mijn ouders vorig jaar gestuurd hebben maar wat ik nooit ontvangen heb, na dik een jaar terug vind op het postkantoor in Esmeraldas. Na een jaar! Bewaren ze de pakketjes in Nederland ook een jaar? De hagelslag en de rijstwafels waren bedorven/beschimmeld, maar dat deerde niet. Die heb ik gewoon op straat gesmeten J Ik geniet ervan dat de meeste huizen hier vrolijk gekleurd zijn, geel, blauw, oranje, groen… De mensen die in deze huizen wonen zijn minstens zo vrolijk gekleurd, hartelijk en klaar om je te helpen, altijd tijd voor een praatje en gelukkig met de kleine dingen. Ik heb voor een avondje uit mijn haar laten stijlen (voor het schrikbarende bedrag van 5 dollar) en ik kreeg ondertussen een complete maaltijd aangeboden, plus de allerlaatste nieuwtjes: die gaat met die, die is getrouwd, die is dood, die gaat vreemd, etc.

* vrolijk gekleurd huisje*

Minder geniet ik ervan om de zwervers hier te zien, vreselijk vies, een grote natte vlek in hun kruis, op blote voeten. Nog erger vind ik de straathonden. Die zijn er ongeveer evenveel als mensen. De meeste lopen mank. Laatst zag ik vanuit de bus hoe er eentje werd doodgereden. Verschrikt keek ik toe, die auto reed gewoon door! De hond bleef roerloos op straat liggen, bijna reed de volgende auto over hem heen. Niemand bekommerde zich om de hond. Toen kwam er een jongentje aangerend, knielde bij de hond neer, pakte zijn kop vast, huilde. Maar de hond was dood. Een volwassen man pakte hem bij zijn poten en sleurde hem van de weg af, het jongentje huilend achterlatend. Het stak me in mijn hart en even haatte ik Ecuador. De tweede keer dat ik Ecuador voor een moment haatte was in het ziekenhuis. Er kwam een zwangere vrouw binnen, ze was in elkaar geslagen door haar man. Het was dus zeker nodig om te controleren of het nog goed met de baby ging, en natuurlijk ook of het goed met de moeder ging. Het aanwezige personeel was kwaad op haar echtgenoot, maar toch was dit niet iets waar ze heel erg van schrokken. Nee, ze vroegen juist: heb je geen broers? Schijnbaar is het normaal hier om je broers erbij te halen wanneer je in elkaar geslagen bent. Je gaat niet naar de politie, want die doet toch niks, zegt men. Nee, je laat je broers je echtgenoot eens even flink onder handen nemen. De betreffende echtgenoot stond gewoon buiten te wachten op zijn vrouw, die rilde van angst. Weggaan bij hem? Geen denken aan. Waar moest ze dan heen? Dames en heren,welkom in Esmeraldas, de provincie waar heel veel vrouwen afhankelijk zijn van hun man, op een negatieve manier. Waar ik wel intens van geniet is van de natuur hier, die zo anders is dan in Nederland. Het is zo groen, zo fris, met zoveel verschillende soorten bomen, planten en bloemen. Als ik ’s ochtends om 7 uur in de bus zit er we rijden door de bergen, zie ik de ochtendnevel hangen tussen al dit groen. Iets waar je alleen maar naar kunt kijken en er stil van worden, elke keer weer. Jammer is alleen dat een eindje verderop in diezelfde bergen een stinkende fabriek staat waar een immense hoeveelheid rook uit komt. De groene energie is hier nog ver te zoeken, hoe groen alles er ook uit mag zien. Ik kan er ook van genieten dat sommige mensen verbaasd opkijken als ik zeg dat ik iets te duur vind. Ik ken inmiddels de prijzen hier, voor de bus, voor de taxi, voor het eten op de markt, voor het eten op straat, voor een strandstoel op strand, voor een sapje of een cocktail.. Toch proberen ze altijd nog meer te vragen dan de werkelijk prijs. Inmiddels heb ik een vaste plek op de markt waar ik mijn fruit, groente, vis en vlees koop en deze mensen weten dat er met mij over de prijs niet te sollen valt :)

* markt, 5 tomaten voor 25 cent*

Soms denk ik wel eens dat ik al een beetje geïntegreerd ben in het leven hier. Maar geregeld zet ik mezelf als ‘gringa’ (buitenlander) nog voor gek. Zo staat er hier op de muren van winkels, huizen of restaurant vaak: ‘se vende hielo’ . Als ik aan het werk ben in het ziekenhuis vraag ik ook vaak om ‘hilo’, hechtingsdraad. Echter wist ik tot de dag van vandaag niet dat je dat spelt zo als ik nu schrijf: HILO. En dus niet HIELO,wat overigens ook een andere klank heeft, ben ik nu achter. En dus dacht ik al die tijd dat men in al die huizen, winkels of restaurants hechtingsdraad verkochten. Toen ik vroeg waarom dat dan was, en of ze daar een licentie voor hadden, werd ik keihard uitgelachen! ‘Hielo’ betekent namelijk ‘bevroren water’, of wel: ijs! Met het schaamrood op mijn kaken liet ik me vertellen dat bijna iedereen die een vriezer heeft, ijs verkoopt in plastic zakken. Dit omdat een vriezer hier een luxegoed is. Ach ja, hechtingsdraad of bevroren ijs, zo groot is het verschil toch niet?!Wel ben ik inmiddels gewend aan de scheurende ‘mototaxi’ hier. Ja, je leest het goed, MOTOTAXI, zonder R dus. Voor 1 dollar wordt je binnen Atacames overal naar toe gebracht, weliswaar op eigen risico. De mototaxi vervangt eigenlijk mijn fiets in Nederland. Doe ik in Nederland boodschappen met de fiets, doe ik dat hier met de mototaxi. Voor één dollar kun je ook je schoenen mooi laten poetsen op straat. Het is maar waar je prioriteit ligt: geen vieze schoenen willen en dus met de mototaxi gaan, of gewoon steeds je schoenen laten poetsen :) Aan jullie de keuze! * mototaxi, let ook op de flyers en posters voor de presidentsverkiezingen* Ik droom nog even lekker weg in dit veelzijdige land, net als dit scheetje.

Tot snel weer!

Liefs,

hes