Via Walvissen naar Anaconda´s..

Hola hola!

Allereerst nog een paar foto´s die bij het vorige bericht horen, maar die ik toen niet kreeg geplaatst:

Elvis en ik op de Teleférico

Ik op 4000 meter hoogte, koud, genietend van het zonnetje!

Elvis, ik, Rachel + surfleraar op het strand van Montañita

Elvis na een uurtje surfen in Montañita.

Is weer eens wat anders dan alleen duiven: leguanen in het speciale leguanenpark in Guyaguil!

Ik heb een hele leuke laatste dienst gehad. Voor het eerst weer een hele dag op de verloskamers gestaan ipv alleen in de nacht. Het was erg gezellig, ik had een grote taart gekocht en een grote bos bloemen voor Yolanda, die ontroerd was. Maar we hadden afgesproken niet te gaan huilen! Dus dat deden we ook niet en ws het supergezellig.Tussen de middag ruilden we het niet altijd even lekkere ziekenhuiseten in voor lekkere camarones apanadas (gepaneerde gebakken garnalen) en ´s middags aten we taart. Ondertussen haalden we herinneringen op en moest er natuurlijk ook nog gewerkt worden! Het voelde raar aan, de bevallingen die ik begeleidde. Ik heb in dit ziekenhuis, met grote dank aan Yolanda, zó veel mogen leren. Was ik vorig jaar nog bang om een knip te zetten en te hechten en was ik blij als de vrouw in kwestie niet uitgescheurd was, zo kijk ik nu juist uit om de mooiste hechting ever af te leveren. Het voelde dubbel, alsof mijn leerproces op dat moment zou stoppen. Want ik wist dat dit de laatste bevallingen hier zouden zijn. Die nacht sliepen Yolanda en ik, tussen de bevallingen door, zij aan zij op een matrasje op de grond. En ´s ochtends zat het er dan echt op.. In de laatste week dat ik hier ben zal ik nog 1 x naar het ziekenhuis gaan om echt afscheid te nemen.

Nu echter iets heel anders! Dit berichtje typ ik vanuit het frisse Quito.
Gistermiddag ben ik met Elvis naar Quito vertrokken, vannacht heb ik sinds 5 maanden voor het eerst in een heerlijk frisse kamer geslapen onder dikke dekens, nadat ik een superhete douche had genomen. Wat was dat genieten! Ik had nooit gedacht dat ik nog eens zou verlangen naar ´kou´. Maar die warme douche, wat een luxe na al die tijd koud water.

Vannacht slapen we nog 1 nachtje hier en morgenvroeg begint onze korte rondreis. We beginnen in Baños, een stadje wat populair is om zijn warmwaterbronnen en thermale baden, omringd door diverse vulkanen. In Baños hopen we goedkoop een jungletour te boeken, naar de zogenaamde ´Oriente´, het tropisch regenwoud van Ecuador. Het schijnt veelbelovend te zijn: een enorme diversiteit aan planten, dieren en insecten. Ecotoerisme staat hier hoog in het vaandel en dat is maar goed ook, aangezien er steeds meer flora en fauna verdwijnen door toedoen van de mens. Ik ben erg benieuwd wat ons te wachten staat en heb er heel erg veel zin in!

Na de jungletour hangt het van het overblijvende budget af waar we verder nog heen zullen gaan. Op het verlanglijstje staat in ieder geval nog: Otovalo (voor de souvenirs), Cuenca, Riobamba en Canoa. Na de ´Oriente´ keren we in ieder geval eerst terug naar Quito, dus ik zal jullie op de hoogte houden!

Wat ik ook nog moet vertellen, is dat ik voor het eerst in mijn leven LIVE walvissen heb gezien. En dan niet zomaar van een afstandje! Ik zeurde al ruim 5 maanden aan Elvis zijn hoofd wanneer we nou eens Walvissen zouden gaan spotten. In Atacames vertrekken er namelijk dagelijks bootjes vol toeristen. En Elvis zou een vriend hebben die hem wel korting wilde geven. Eindelijk was het dan zo ver, in de laatste maand dat ik hier nog zit, zouden we Walvissen gaan zien. Voor 10 dollar klommen we in het bootje dat vol zat met ´echte´ toeristen: schreeuwend, arrogant, camera in de hand en dit alles omringd door een dikke zonnebrandcreme lucht. Toen we eenmaal de zee op gingen werd ik bijna doof door het gegil bij iedere golf. En ze waren écht bang! Voor mij onbegrijpelijk dat het in de bus van Atacames naar Quito altijd doodstil is, mensen slapen en zijn rustig, terwijl ik juist dan mijn adem in hou als de bus door de haarspeldbochten en diepe afgronden scheurt. Maar nee, de mensen hier zijn bang voor een beetje water. Maar goed, to the point! Na een halfuurtje varen waren we echt diep op zee, de kust was heel in de verte te zien. En daar toonde zich de eerste walvis: een baby! Geluk, want dat zou betekenen dat er ook nog een moeder in de buurt zou moeten zijn. Al gauw liet zij zich ook zien, wat een enorm, immens groot dier! Ik vond het echt super, ze kwamen zó dicht bij de boot. Het zijn prachtige beesten, maar vooral echt heel groot. Het enige wat ik steeds dacht toen ze zich weer lieten zien was: wauw, wat groot, wat groot, wat GROOT!!! Ik heb mooie video´s kunnen maken. Na zo´n 20 minuutjes keerden we terug, intens gelukkig, beseffende dat dit echt wel speciaal is.

Nu staat ons iets heel andere te wachten: anaconda´s, grote mieren en spinnen, piranha´s en honderden soorten vogels...spannend!

Tot de volgende blog!

Liefs hester

Het aftellen kan beginnen...

Hola hola!

Ik had beloofd dat mijn volgende update sneller zou verschijnen, dus ik heb mijn best gedaan :)
Drie weken geleden ben ik samen met Elvis een weekje weg geweest van Atacames. En het was heerlijk! We zijn eerst naar Quito gereisd, hebben daar een beetje de toerist uitgehangen. Elvis was nog nooit naar de Teleférico geweest, iets wat je toch zeker een keer moet hebben gedaan als je Ecuador bezoekt, laat staan als je in Ecuador woont. De Teleférico is een lange kabelbaan die je in 14 minuten 1000 meter hoger brengt in de bergen. Eenmaal boven aangekomen, kun je op 4000 meter genieten van een schitterend uitzicht over heel Quito. Ik was er vorig jaar al geweest, maar vond het leuk om samen met Elvis nog eens te gaan. Ik heb goed gelachen om Elvis, die het maar niks vond, omhoog in zo´n bakje en dat 15 minuten lang. Hij vond het doodeng! Schijtluis! Maar toen we boven waren en genoten van het uitzicht en de stilte (we waren haast de enige bezoekers, geluk!), vond hij het toch wel leuk. Ondanks de kou.
We zouden eigenlijk twee dagen in Quito blijven, maar ´s avonds werd Elvis ziek: vreselijk koud, hoofdpijn, misselijk, koorts. Waarschijnlijk door de hoogte en de kou, haha, van 30 graden naar zo´n 10 graden is iets te veel van het goede voor mijn ´negro´ . En dus vertrokken we diezelfde avond nog naar Guyaguil, om vanaf daar door te reizen naar Montanita. Guyaguil heeft zo´n beetje hetzelfde klimaat als Atacames en dus voelde Elvis zich steeds beter naarmate we dichterbij kwamen. In Montanita zouden dat weekend nationale surf & bodyboard kampioenschappen gehouden worden, dat wilde ik wel eens meemaken. Het was in één woord GEWELDIG. Montanita moet je voorstellen als een groot surfdorp op het strand. Op iedere hoek van de straat kun je surfplanken huren, kun je je inschrijven voor surflesen. Werkelijk iedereen loopt op slippers. Overal zie je hostals, bars en restaurantjes, overal zie je straatartiesten en overal zie je ´kunstenaars´ die hun koopwaar (allerlei zelfgemaakte armbandjes, oorbellen, portomoneetjes, noem het op) tentoonstellen. Verder stikt het er ook van de straathonden. Dat is een beetje een kleine impressie van Montanita. Ik was er vorig jaar ook al geweest, maar het was nu extra leuk vanwege de kampioenschappen. Het was grappig, normaal word ík in Atacames nagekeken (als blanke), maar nu werd Elvis nagekeken. Er waren namelijk zó veel ´gringo´s´, werkelijk overal om je heen hoorde je engels, duits of frans. De kampioenschappen zelf waren leuk om te zien en het niveau was vrij hoog. Twee dagen lang bakken op het strand, om je heen enkel surfplanken en surfdudes, ´s avonds feesten op het strand of in één van de barretjes.. Ik heb goed genoten.
Morgen is mijn laatste dienst in het ziekenhuis.. Het zal raar zijn. Ik ga een grote taart kopen om iedereen te bedanken. Ik zal ze zo gaan missen! Het sfeertje in het ziekenhuis, het werk... Ik heb daar zo veel mogen meemaken, zo veel kunnen leren. Zo veel situaties meegemaakt die in Nedrland gewoon onmogelijk zijn. Ik ben daar enorm dankbaar voor en zal ze dat morgen persoonlijk laten weten!
Vanaf morgen precies nog 5 weken voordat ik terug naar Holanda moet.. Een dubbel gevoel, aan de ene kant verlang ik wel weer naar NL, sommige dingen hier ben ik behoorlijk beu. Maar aan de andere kant zou ik er alles voor over hebben om hier nog iets langer te kunnen blijven...
Nog vijf weken extra genieten dus!
Foto´s volgen snel, er doet zich een probleem op met uploaden :(

Liefs, hester