Banos staat ook bekend om zijn vele watervallen en dus besloten we die middag een tour te doen langs de meest bekende watervallen. Per ´chiva´(een vrachtwagentje met achterin bankjes) vertrokken we en konden we wederom genieten van de prachtige natuur. Als laatste maakten we een wandeling naar de laatste waterval en daar ervoerden we het ´wauw´effect, we waren er stil van. 
In Banos zitten genoeg touroperators met duizenden mogelijkheden: bungeejumpen, raften, trekking, kanoen, hiking... en ook tochten naar de jungle. We vonden een goedkope: drie dagen (twee nachten) voor 110 dollar per persoon. Wegens het budget konden we niet langer, jammer genoeg. De volgende dag zaten we om half 8 in de bus met onze gids Alfredo en zijn dochtertje Sascha. Wat een geluk, we hadden deze gids helemaal voor ons alleen! Een beetje een verwarde man, maar zeer hartelijk. Daar gingen we dan, op weg naar Puyo. Daar zouden we als eerste een apenreservaat bezoeken, waar zo´n 30 (getraumatiseerde) apen leven. We werden warm verwelkomt door de grootste aap: Pancho, die ons meenam aan de hand het reservaat in. Werkelijk overal waar je keek, zag je apen. Grote, kleine, dikke, dunne, zwart, bruin, grijs... Ik vond het geweldig. Ik was al gauw dikke vriendjes met mijn soortgenoten. Het zijn zulke bijzondere dieren, echt. Het zijn écht net mensen, met dezelfde gevoelens. Zo was er een piepklein aapje, een vrouwtje, die was verliefd op één van de verzorgers, lieten we ons vertellen. Ze hield alle vrouwelijke bezoekers vanaf het dak van het apenhuis goed in de gaten: kwamen ze te dicht bij haar minnaar, dan liet ze dat goed merken! Schreeuwen, armen over elkaar, weg kijken, neus ophalen...schitterend! 
Jammer genoeg konden we hier niet heel lang blijven, er stond nog genoeg op de planning die dag. We stapten in de pick-up en een dik uur later, totaal door elkaar geschud, stapten we uit in een nationaal park waar we onze eerste nacht zouden door brengen. We bergden snel onze spullen op in onze ´hut´en genoten van een heerlijke maaltijd: verse tilapiafilet, gestoomd in bananenblad.
Dit was ons krachtvoer voor de komende middag, we vertrokken na het eten de jungle in. Als eerste werden we getrakteerd op een heerlijk maskertje. Aan de rand van de rivier die we moesten oversteken bevond zich een soort kleisteen. Een beetje nat maken en hup, zo op je gezicht smeren. Dr. van der Hoog is er niks bij! Met onze maskers op gingen we nu écht de jungle in. En dat is zwoegen, uitglijden, soppen, vallen en opstaan, maar ontzettend leuk. We kregen van Alfredo ontzettend veel uitleg over allerlei geneeskrachtige planten, bloemen, bomen en vruchten, maar ook over de vele insecten die we zagen.
De tocht leidde uiteindelijk naar een waterval, maar halverwege waren we de weg kwijt. Na drie keer hetzelfde stuk te hebben gelopen (op den duur herken je die omgevallen boomstammen wel), riep Alfredo dat we moesten komen. Hij had een paar stevige lianen gevonden en vond dat wij die wel konden uitproberen. Ha! En zo kwam het dat we als Tarzan & Jane, mét een maskertje op, door de jungle heen aan een liaan zwierden. Een ervaring om nooit te vergeten.
Ondertussen had Alfredo de weg weer gevonden en uiteindelijk konden we genieten van het superverfrissende water van de waterval. Een schitterende plek om te relaxen en de modder van ons af te spoelen. Na dit waterfestijn vertrokken we terug richting de slaaphutten en werden we opnieuw verwend met een heerlijke maaltijd. ´s Avonds speelden we bij maan & kaarslicht (geen elektriciteit) een kaartspel en om half 10 vielen onze ogen dicht. In onze hut vielen we snel in slaap met de geluiden van duizenden insecten en het water van de rivier op de achtergrond.
Dit keer op weg naar een zwembad, eveneens midden in de natuur. Alfredo vertelde ons dat niet veel mensen deze plek kennen en er dus bijna nooit bezoekers komen. En we hadden wederom geluk: we hadden het zwembad voor ons alleen! Prachtig, omgeven door duizenden bloemen en planten, we voelden ons als koningen in het water. Vanaf dit punt hadden we ook een prachtig uitzicht over de jungle zelf, het lag namelijk behoorlijk hoog. Na een uurtje gebadderd te hebben keerden we terug voor een laatste wandeling door de jungle. We eindigden bij een moerasachtig meer waar we misschien kaaimannen konden spotten. Heel stilletjes slopen we langs de oever, hier en daar zagen we luchtbelletjes... maar de kaaimannen lieten zich niet zien. We tuurden en tuurden over het water, en opeens zei Elvis: kijk, kijk, kijk! Hij wees naar de rand van de oever, 3 meter bij ons vandaan. Het bleek een anaconda te zijn! Zelfs Alfredo was onder de indruk en zei: snel snel, maak foto´s! Hij zei dat we superveel geluk hadden dat we een anaconda zagen, dat hij zelf nog maar twee keer een anaconda heeft gezien. Het beest lag roerloos opgerold tussen het struikgewas, maar na een tijdje gleed hij dieper het struikgewas in en was hij snel verdwenen. Wauw!
